DE HUBERTUSPROEF 2016 JTGH/NOJG

DE HUBERTUSPROEF 2016: EEN PRACHTIGE EN ZINDERENDE FINALE VAN EEN EVEN ENERVEREND ARTEMISSEIZOEN.

Henk Verhoeven

Op zaterdag 9 april werd de jaarlijkse Hubertusproef gehouden in het rustiek Brabantse Chaam, nationaal bekend vanwege de jaarlijkse wielerronde die er gehouden wordt; “De Acht van Chaam” (Spreek uit als: Kaam en niet Gaam!). Elf combinaties die in het afgelopen Artemisseizoen hun uitzonderlijke kwaliteiten al hadden laten zien, gingen hier de strijd aan om de hoogste titel van de JTGH/NOJG. Het werd een prachtig mooie wedstrijd op de terreinen van de heer Robert Bijlsma uit Baarle-Nassau. Hier was een natuurgebied in aanleg te zien: nu nog kale, geploegde zandakkers met links en rechts mooie waterpartijen, en daarlangs al oudere natuur met mooie dekkingen en eveneens een groot aantal poelen. Een terrein dus waarop de bedenkers van de proeven – Richard Bosch en zijn team – hun creativiteit konden botvieren. En dat deden ze..!

PROEF 1

Hubertusproef 2016 a

Ik was met mijn draadhaar Idefix ingedeeld in groep 1, samen met twee labradors, een langhaar en draadhaar Bento van mijn trainingsmaatje Hans van Alphen. In groep 2 zaten ook nog twee draadharen (Bass van Iwan Hoefnagels en Gyssmo van Rita Lemke). Daarmee had ons ras de grootste vertegenwoordiging in deze Hubertusproef, wat iets zegt over de kwaliteit van de draadhaar, maar ook over de aard van de Artemis- en Hubertusproeven. Als nergens anders worden hier zelfstandigheid, jachtverstand en doorzettingsvermogen getoetst. Eigenschappen die de draadhaar in nadrukkelijke mate bezit.

Proef 1 werd gekeurd door Jan Steenbeek en Hans de Klein. De proef ving aan op een zandheuvel. Op zo’n 200 meter rechtsvoor, werd met een schot een markeerapport opgeworpen – een meerkoet – die de hond mocht gaan halen zodra die gevallen was. Voor de meeste honden leverde dit weinig problemen op. Onbetwiste topper op dit onderdeel was Langhaar Flocke van Annemarijn Bierenga die met een fenomenale snelheid dit en het tweede apport binnenhaalde. Dat tweede apport bestond uit een verre blind, op ongeveer 150 meter. Omdat dit veld nog geen begroeiing bevatte, waren de honden steeds goed in beeld en kon waar nodig – ondanks de afstanden – redelijk makkelijk gedirigeerd worden. Vrijwel alle honden haalden deze apporten binnen. Het derde deel van deze proef was wat lastiger. Dit was een verloren apport van een vos in een verder redelijk onoverzichtelijk bos. Hier werd de genoemde zelfstandigheid aangesproken. Harm Nuis – die in onze groep de spits afbeet – met zijn zwarte labrador en eerdere Hubertuswinnaar Bryan, bracht vlot de vos binnen. Mijn hondje als tweede, deed hetzelfde. Honden die nog minder ervaring hadden met de vos, hadden het hier lastiger. Een enkeling vond de vos niet, negeerde die of bracht hem slechts een paar meter weg om hem dan met afschuw uit te spuwen en ‘m verder niet meer op te pakken. Dit deed bijvoorbeeld de jonge labrador van Jo Leune, die los van dit specifieke onderdeel echter schitterende prestaties liet zien; een hondje met pit, snelheid, werklust die op een harmonieuze manier met zijn baasje samenwerkt. Een talentje voor de toekomst!

Vossenapport is echt een onderdeel dat vooraf systematisch geoefend moet worden. Zelf ben ik destijds begonnen met een zandzak als dummy om mijn hond aan het gewicht te laten wennen. Toen een kleine dummy met kunstmatige – maar sterke – vossengeur erop. En toen pas met een echt vos…

Hekkensluiter van onze groep was Hans van Alphen met Bento. Het was duidelijk niet zijn geluksdag (..hoewel? Het had allemaal nog erger kunnen aflopen..). Hans stuurde Bento uit op het eerste apport, maar deze forse reu had niet goed gemarkeerd en rent met zijn gebruikelijke enthousiasme helemaal de verkeerde kant op. Daarbij springt hij roekeloos van een steile slootkant, en volgens omstanders die daar in de buurt stonden, was dit de plek waar hij zijn blessure opliep. Mankend bracht hij de meerkoet en daarna ook nog de gans en vos binnen. Verbaasd vroeg ik Hans na afloop waarom hij doorgegaan was, en toen werd al snel duidelijk dat Hans zelf ook niet helemaal lekker was. Om een lang verhaal kort te maken: even later is hij met loeiende sirenes, en een hartaanval naar het ziekenhuis afgevoerd. Een flinke domper op een verder prachtige dag. Gelukkig was hij er een paar uur later al weer redelijk bovenop en lijkt het allemaal met een sisser af te lopen. Maar.. het was wel “..effe schrikken…!”.

PROEF 2

Hubertusproef 2016 b

Deze proef was in de deskundige handen van Ries van Wanrooij en Jannie Baan, en bestond net als alle proeven op deze finale uit drie pittige apporten. Voorjager en hond staan voor een ronde poel met een doorsnee van een meter of dertig. Aan de overkant is een gans geschoten die echter ontkomen is. Een sleep dus. Eén aanpak is de hond over de vijver te sturen, maar de zwemafstand zou veel tijd kosten. Bijna alle voorjagers kozen ervoor de hond linksom om de vijver heen te dirigeren, waar hij tot het punt van de sleep ook goed in zicht bleef. Pakt de hond daar de sleep op, dan wordt halverwege nog een eend opgegooid die de hond op zicht, schot en plons kan markeren en uiteraard pas mag apporteren wanneer de sleep is voltooid en de gans is binnengebracht. En hier ging het bij veel honden verkeerd, die de verleiding van de eend niet konden weerstaan en de sleep afbraken. Onnodig te vermelden dat Ries en Jannie hier de nodige punten voor aftrokken. Was het tweede stuk wild binnen, dan lag er nog een haas, rechtsachter de vijver. Het hele rechterstuk van de vijver lag echter in bos en dekking en de situatie daar was niet in te schatten voor de voorjagers. Velen – waaronder ikzelf – maakten de fout de hond voor de haas, uit de sturen over rechts. Dit leek immer de kortste weg. Wat voorjagers niet wisten is dat de hond dan door dichte dekking en over twee inhammen moest zwemmen. Een “zoek verloren” commando leidde er dan toe dat de hond intensief het terrein voor en een stukje in de dekking en waters ging doorzoeken, maar niet ver genoeg naar achteren doortrok om de haas te vinden.

Achteraf vertelde Ries dat de beste strategie toch was de hond voor alle apporten – dus ook die van de haas – linksom de vijver te sturen. De haas lag namelijk een meter of twintig verder in de lijn waarin de hond eerder de gans gevonden had. Er waren maar een paar honden die alle drie de apporten binnenhaalden. Eén daarvan was Bass van de Pollefers van Iwan Hoefnagels, die daarmee de enige combinatie was die na de middagpauze nog alle apporten binnen had..

PROEF 3

Hubertusproef 2016 c

Proef 4 later in de middag zou echt een proef voor staande honden worden. Proef 3 was echt een retrieverproef, zodat alle facetten van het jachthondenwerk nadrukkelijk aan de orde kwamen in deze Hubertusfinale. Hans de Klein keurde proef 3, die begon met een verre markeer over een heuvel, waarbij de eend in het water viel. Had de hond deze binnengebracht, dan volgden nog twee verre blinds, één naar linksvoor en één ver naar rechts. Zoals gezegd was het terrein uitermate overzichtelijk, waardoor honden goed te dirigeren waren. Bijna alle honden brachten alle drie de apporten binnen, maar een deel van de moeilijkheid zat hem in de structuur van het terrein; vers geploegd en geëgd land waar de honden steeds tot over hun enkels in wegzakten. Tel daarbij op een felle voorjaarzon en droge lucht, en duidelijk is dat dit een stevige wissel op de fysiek van de honden trekt. Toen Idefix de eerste twee apporten binnen had, stond hij dan ook zwaar te hijgen en op weg naar het derde apport (een fazant in een dekking aan het eind van het kale terrein) kon hij het niet laten even in een sloot verkoeling te zoeken. Gelukkig had hij de eerste twee apporten snel binnen, dus dit leidde niet tot tijdsoverschrijding.

Deze proef was ook goed zichtbaar voor toeschouwers. In het verleden heb ik met border collies aan wedstrijden schapendrijven meegedaan (..en af en toe keur ik nog van deze wedstrijden..). Alle honden lopen dan op één veld: een overzichtelijk weiland met poortjes waar de schapen doorheen moeten. Het publiek kan alles volgen, en bij sommige wedstrijden is dit rijendik aanwezig. Jachthondensport is net zo’n enerverende en mooie sport als sheepdogtrialing, maar ik blijf het nog altijd jammer vinden dat er voor het publiek vaak zo weinig te zien is en ik wil organisatoren er toe oproepen, juist bij belangrijke wedstrijden als de Hubertus, extra te zoeken naar mogelijkheden om uitdagingen voor de hond &voorjager te combineren met zichtbaarheid voor het publiek. Op deze manier zouden wij onze sport zoveel meer kunnen promoten.. (..waarbij ik hier meteen wil vermelden dat de organisatie van de Hubertus het tijdschrift Nieuwe Revu heeft uitgenodigd. Hierin verschijnt ergens half april een artikeltje over de wedstrijd in Chaam. Dus een super stukje promotie!).

PROEF 4

Hubertusproef 2016 d

Proef 4 was de scherprechter van de dag. Ries en Jannie stonden garant voor een strenge maar faire beoordeling voor deze proef die echt op het lijf van de staande hond geschreven was. De opdracht was eenvoudig: voorjager en hond staan aan de rand van een groot bosperceel (bestaande uit dichte dekkingen, open stukken en vele poelen en waterpartijen met rietkragen) en daarin liggen nog drie stuks wild (een konijn, nerts en duif). Aan de hond die binnen 12 minuten te vinden. Dit lukte geen enkele (..nou, bijna geen enkele..) van de deelnemende honden. Als toeschouwer had ik al gezien dat het verste apport, op zo’n 250 á 300 meter van de voorjager verwijderd was. Aan de hond dus al vrij zoekend het hele terrein af te kammen. De voorjager kond weinig ondersteuning bieden, omdat de hond snel uit zicht was en onduidelijk was waar het wild lag. Op deze proef kwam het dus bij uitstek op zelfstandigheid en doorzettingsvermogen aan. Idefix bracht twee apporten keurig binnen, maar was toen ook helemaal op. Uitgestuurd voor het derde apport verkoos hij de koelte van een poeltje boven de harde arbeid in het warme bos, en was hij eigenlijk niet meer op gang te krijgen om nog echt voor de nerts te gaan. Jammer, twee apporten gemist; in proef 2 de haas en hier de nerts.

Als toeschouwer zag ik even daarvoor Bass van Iwan Hoefnagels aan de gang, en deze geweldige hond lijkt welhaast gemaakt voor dergelijke moeilijke proeven. Onafgebroken zocht hij in een hoog tempo, met hoge neus systematisch het veld af. Binnen de tijd bracht hij het konijn en de duif binnen. Toen de tijd om was, en Iwan zijn hond terugfloot kwam hij ook nog met de nerts aanzetten; omdat die buiten de tijd was telde die niet mee. Helaas! Maar wat een kwaliteit en drive laat deze stoere draadhaar hier zien en onwillekeurig moest ik terugdenken aan wat Hans van Alphen altijd zo stellig neerzet: “..De basis van een staande hond is het werk vóór het schot. Als we dat niet meer testen op veldwedstrijden, verliezen we de essentie van ons ras..”. En bij Bass zien we dat het met deze basis wel goed zit. In Duitsland worden voor jachthonden “Bringtrue” proeven gehouden, waar de hond zelfstandig een vergelijkbaar terrein moet afzoeken en een daar verborgen vos moet meebrengen. In Chaam liepen onze honden een drievoudige Bringtrue proef, naast nog drie andere zware proeven op deze dag! Om maar even het niveau aan te geven..

RESULTATEN

Wat een prachtige dag hadden we achter de rug. Aan het eind van de middag zaten we heerlijk in het zonnetje op het terras van camping Klein Paradijs te genieten van een lekker pilsje en hadden we van Hans doorgekregen dat het eerste gevaar geweken was. Gelukkig.

Niet lang daarna konden de punten en uitslagen bekend gemaakt worden. Inmiddels was wel duidelijk wie de kanshebbers waren, maar de punten van de nummers 1 en 2 bleken uiteindelijk wel heel dicht bij elkaar te liggen. Het scheelde namelijk maar één punt. Winnaar werd Iwan Hoefnagels met zijn magistrale draadhaar Bass van de Pollefers, met 307 punten en één gemist apport. Op een tweede plek met maar één punt verschil Harm Nuis met zijn ervaren labrador Bryan van het Muntenbos (ook hij moest één apport laten liggen op proef 4). Eerder wonnen zij de Hubertus, en deze tweede plek is hun tweede tweede plek. Derde werd Annemarijn Bieringa met langhaar Flocke. Te bedenken dat deze hond bij de vorige Hubertus geen enkel apport binnenhaalde is het geweldig om te zien wat voor ontwikkeling deze combinatie in één jaar heeft doorgemaakt. Dit belooft wat voor de toekomst. Mijn Idefixje werd vierde. Draadhaar Gyssmo van de Danekermolen werd vijfde, een prachtprestatie voor deze nestor onder de deelnemende honden. De top-5 bestond dus uit maar liefst drie draadharen!

Ook nummer zes korthaar Gompie van Cockie van Dieten is al op leeftijd en dit is zijn laatste wedstrijdseizoen. Een nieuwe korthaar is echter al in opleiding. William Jetten – de eerdere winnaar van de Hubertus en titelverdediger – moest genoegen nemen met een zesde plek. Deze geweldige Heidewachtel had zijn dag gewoon niet, en ik ben ervan overtuigd dat hij het komende seizoen weer gewoon op zijn oude niveau is. Nico Koster met zijn Grote Munsterlander Oukje werd 8e, gevolgd door Jo Leune en Andre Brink met twee gepassioneerd werkende labradors. Hoewel ze niet in de prijzen vielen, lieten al deze honden mooi werk zien; wanneer we naar de eindpunten kijken, liggen die niet echt ver uiteen. En dit laat zien dat het niveau van onze honden hoog is. En daar mogen we best een beetje trots op zijn..!

Een speciaal woord van dank voor de mensen die het afgelopen Artemisseizoen en deze Hubertusfinale weer mogelijk hebben gemaakt: Henk Hoogenkamp, Betsie Felius, Ries van Wanrooij, Jan Steenbeek, Hans de Klein, Jannie Baan en natuurlijk Richard Bosch. Zonder de inzet van deze speciale mensen, hadden wij nooit onze prachtige hobby kunnen uitoefenen. Dus namens alle voorjagers: Hartelijk dank daarvoor. En: tot het volgende Artemisseizoen..!

Hubertusproef 2016 e

Links 1ste prijs winnaar Iwan Hoefnagels en rechts 2de prijs winnaar Harm Nuis

Hierbij de link naar de foto’s gemaakt door Henk Hoogenkamp:

https://plus.google.com/photos/109246096382902306836/albums/6273417465122115121?authkey=CJfZsqeO1d2BPQ

https://plus.google.com/photos/109246096382902306836/albums/6273420717082446033

  Naam voorjager Naam Hond Punten
1. Iwan Hoefnagels Bass van Pollefers 307
2. Harm Nuis Bryan ( Thijs) van het Muntenbos 306
3. Annemarijn Bierenga Flocke 272
4. Henk Verhoeven Langs de Beek Idefix 265
5. Rita . M.M. Lemke Gyssmo van Danekermolen 262
6. Cockie van Dieten Gompie 261
7. William Jetten Escott v.d. Westpolderjagers 259
8. Nico Koster Oukje v.h. Meekenesch 254
9. Jo Leune Abbotsross Gower (Peak) 249
10. Andre Brink Flying ferdi the second off april (Mika) 239
11. Hans van Alphen Bento

70

Dhr. Hans van Alphen heeft helaas door gezondheidsproblemen de wedstrijd moeten staken

Geen enkele hond heeft álle apporten binnengehaald.

 

Print Friendly

Reageren is niet mogelijk