Verslag JTGH Artemisproeven Friesland 2015

DSC05867Derde prijs resultaat van een perfecte trainingsdag

Een mooie trainingsdag. Vanuit dat perspectief schreef ik mijn Weimaraner Claire en mij half januari in voor de Artemisproef in Leeuwarden. Het werkterrein was natuurgebied De Grote Wielen, dat tussen Leeuwarden en Tytsjerk ligt. Voor mij een geluk, want zo dicht bij de plek waar ik woon, had ik niet eerder een jachthondenproef gelopen.

Op de dag zelf, 7 februari, bleek ook verkeerstechnisch dat ik geluk had: door extreme gladheid op twee belangrijke toegangswegen naar Leeuwarden, gebeurden daar in de vroege ochtend meerdere ongelukken. Veel deelnemers aan de Artemisproef hadden last van de gladheid, maar gelukkig raakte niemand betrokken bij een ongeval. De meeste mensen arriveerden zelfs op tijd en de enkeling die het niet redde, mocht later aan de proeven beginnen. Rond kwart voor negen sprak Douwe Dijkstra, de voorzitter van de NOJG regio Fryslân/NOP, de deelnemers toe en konden de organisatoren Richard Bosch en Henk Hoogenkamp de wedstrijddag openen.

Voor het ochtendprogramma waren drie proeven uitgezet. Omdat het de laatste nachten in Leeuwarden flink had gevroren, kregen enkele proeven een ander karakter namelijk zonder waterwerk. Claire en ik waren als negende aan de beurt in onze groep en ik besloot haar tot kort voor het eerste onderdeel in de auto laten. De eerste honden in mijn groep haalden niet al het wild binnen. Ze hadden moeite met de gans, die na een flauwe bocht in de dichte dekking lag. Die was door een jager geschoten, die vanaf die plek kwam aanlopen. Vervolgens schoot de jager een eend, die zichtbaar voor voorjager en hond in de dekking viel.

Rustig voorjagen

Toen Claire in actie kwam, haalde ze de eend snel binnen. Daarna stuurde ik haar vooruit. Ze ging ze als een raket op de bocht af, maar eenmaal bij het punt waar ze de dekking in moest voor de gans, bedacht de dame zich en wilde ze teruggaan naar de valplek van de eend. Dat was niet de bedoeling, dus ik floot haar in. Ze aarzelde en na een extra stemcommando ging ze zitten. Opnieuw stuurde ik haar vooruit. Even leek het alsof ze rechts het riet in zou duiken, maar toen zag ik dat ze toch de linkerkant van het pad koos. Ze schoot de dekking in kwam terug met de gans. Voor ons was de kop er af en de eerste twee stukken wild binnen.

De tweede proef verliep vlotter. Hier had een drijfjachtje plaatsgevonden en er lagen twee stukken wild in van elkaar gescheiden bosperceeltjes voor ons. Twee maal stuurde ik Claire exact in de richting die de keurmeester mij had aangewezen. Ze kwam in no time terug met een kraai en een konijn. De keurmeester gaf me een compliment voor de rustige manier waarop ik mijn hond voorjaagde. Omdat dit voor mij een aandachtspunt is, vond ik dat heel fijn om te horen. Ook de baas gaat vooruit.

Eerste wedstrijdsleep

De wachttijd voor het derde onderdeel was mede vanwege wat regen en een koude wind best een beproeving. Er zat een sleep in en deze werd voor elke voorjager-hond combinatie opnieuw getrokken. Bovendien hadden veel honden de maximale tijd nodig om de proef uit te voeren. Maar de proef bleek het wachten meer dan waard. Tot dat moment had Claire alleen in trainingen ervaring opgedaan met slepen en ik was nieuwsgierig hoe ze het in de proef zou doen. Omdat deze op een open veld was uitgezet, kon ik haar goed zien werken. Zo zag ik dat ze de sleep vlot oppakte, hem door haar snelheid uit de neus verloor en ging zoeken. Vervolgens kwam ze hem toch weer op het spoor en kon ze de gans oppakken. Op de terugweg markeerde ze de duif die geschoten werd en deze bracht ze vlot terug nadat ik haar het commando apport had gegeven. Alweer een mooi resultaat.

Omdat de wachttijd voor proef 3 zo lang was, had ik geen tijd voor pauze met soep. Daarom direct door met de middagproeven. Deze vonden bijna allemaal plaats in de buurt van het parkeerterrein. Dat was fijn, want zo kon ik mijn hond in de auto laten tussen de proeven door. Mijn groep startte met proef 4: een markeer op zicht en een markeer op geluid. Claire haalde de buit supersnel en zonder fouten binnen. De vijfde proef vond plaats aan een dijk. Bij de inzet klonk links van ons een schot. Vervolgens moest de hond eerst een gans binnenhalen, die op het pad recht voor ons lag. Geen probleem voor Claire. Toen ze de gans had afgegeven, draaide ik haar om en zette ik haar naast me neer, in de richting waar het schot had geklonken. Ze verdween helemaal uit het zicht, maar kwam toen trots aanlopen met de nerts. Binnen een tijd van twee minuten had ze het al het wild binnengebracht. Mijn snelheidsduivel toonde weer waar ze goed in is.

Spannende finale

De zesde proef had mede vanwege de opzet ook een lange wachttijd. Hond dus in de auto met een warm dek om. Zo kon ze even bijkomen van de inspanning en de kou. Ik was de hele dag heel rustig geweest, maar nu de kans groot was dat we al het wild binnen konden halen, voelde ik toch wat spanning. Deze proef was in mijn beleving bovendien niet de gemakkelijkste. En de opmerking van een toeschouwer die zei dat een Weimaraner dit gemakkelijk kan, stelde me niet gerust. Op enig moment besloot ik mezelf ook maar even op te warmen in de auto. Rond 17.00 uur waren we eindelijk aan de beurt. Ogenschijnlijk had Claire niets ingeboet aan passie. Terwijl de jagers voor ons lawaai maakten, maakte ze een ongeduldige indruk en ik moest haar opnieuw naast me neerzetten voor ik het commando vooruit gaf. Ze koos niet de richting die ik aangaf om de kraai op te halen en vloog door de dekking heen naar het veld waar het wild lag. Dat maakte dat ze het niet direct kon vinden. Eenmaal terug commandeerde ik haar naar de plek waar de duif lag, verderop in de dekking.

Het zal een mix van spanning, onrust en vermoeidheid zijn geweest die ervoor zorgde dat ik de nodige commando’s moest geven voordat Claire naar de plek liep waar de duif lag. Echt op het nippertje kwam ze er mee aanzetten. De uitvoering van onze laatste proef verdiende weliswaar niet de schoonheidsprijs, maar het eindresultaat telde: Claire had alle twaalf stukken wild binnen. Dat wist ook zij, want ze reageerde net zo blij als ik. Ik was zo trots op haar. Bij de prijsuitreiking bleek dat onze inspanningen op de Artemisproef annex trainingsdag goed waren voor de derde plaats. Daarmee waren we tevens de hoogst geplaatste Friese combinatie. Een prachtig resultaat. En dat was niet alles: twee voorjager-hond combinaties kregen een uitnodiging voor de JTGH Hubertusproef in april aanstaande. Omdat de nummer twee van de Friese Artemisproef de uitnodiging al eerder verdiende, valt deze eer nu Claire en mij ten deel. Dat vind ik een extra beloning voor ons en een kans om opnieuw te laten zien wat we samen in huis hebben. De kroon op een zeer geslaagde dag. Daarbij wil ik mijn complimenten en waardering uitspreken voor de organisatie van de proeven in Leeuwarden, de keurmeesters en de helpers. Het was onze eerste deelname aan een Artemisproef van de JTGH en wat mij betreft volgen er meer.

Annita Lageweg

Naam hond: Meander Claire Sophie | Weimaraner korthaar | september 2009

 

Link naar foto’s :

https://plus.google.com/photos/109246096382902306836/albums/6113386202168645649?authkey=CMXLubus15PqywE

Link naar de foto’s van Sarina Lammerts:

https://picasaweb.google.com/100818391186385663539/JTGHNOJGJachthondenproevenFriesland2015?authuser=0&authkey=Gv1sRgCIyyj6e8ivijUQ&feat=directlink

 

Puntenuitslag Artemisproef Friesland 7 februari 2015
Naam voorjager Puntentotaal
Annemarijn Bierenga 391 **
Ronald Strous 370**
Annita Lageweg 366**
Cockie van Dieten 353**
Marjo Hagoort 353
Wim van Aalst 344
Thijs van Dieten 344**
Anne Slofstra 343**
Jacqueline Koning 337
Herman van Rees 320**
Bram Lesterhuis 318
Natascha Ripzaad 314
William Jetten 310
Hanneke Raats 310
Wouter Kalverboer 303
Japke de Vries 298
André Brink 291
Bart Jacob Hoogenkamp 285
Ronald Veenstra 272
Fokkien Bruintjes 268
Michel Weglage 252
Sarina Lammerts 247
Margreet Teunissen 244
Astrid van der Horn 233
W.J.S.Balje 221
Hilko Siepel 210
Edith Ragah 201
Nicol Visser 43
** = alle apporten binnen.

 

Print Friendly

Reageren is niet mogelijk