VERSLAG VAN START VAN HET ARTEMISSEIZOEN: KOTTERBOS ALMERE

START VAN HET ARTEMISSEIZOEN: KOTTERBOS ALMERE

Henk Verhoeven

Na een zomerse periode van trainen, SJP’s en MAP’s in de nazomer, gaan in de herfst- en winterperioden de Artemisproeven weer van start. De honden staan op scherp, de natuur tooit zich weer in haar mooiste herfstkleuren en oude bekenden komen weer bij elkaar om vriendschapsbanden aan te halen en hun krachten te meten in de altijd uitdagende proeven van de JTGH. Op deze eerste wedstrijd waren negen labradors, drie Duitse staander kortharen, vier draadharen, twee langharen, twee heidewachtels, een cocker en een springer spaniël, een chesky fousek, een flatcoat en twee weimaraners en maar liefst vijf Grote Münsterlanders vertegenwoordigd. Ook deed één hond mee die de beste eigenschappen van maar liefst twee rassen in zich verenigde; de immer vrolijke Tygo van Jolanda Knaapen. Als in geen enkel ander type wedstrijd komen in de JTGH proeven opdrachten voor die álle eigenschappen van zoveel verschillende rassen aanspreken. Zowel retriever-liefhebber als voorjagers van staande honden en spaniëls kunnen er hun hart ophalen. Een gegeven waar we best trots op mogen zijn en wat deze wedstrijden altijd weer een speciaal cachet geeft. Zo ook op 22 oktober in het prachtige natuurgebied Kotterbos in Almere, vlak langs de Oostvaardersplassen.

naamloos

PROEF 5: DE VEER- EN HAARWILDJACHT

Op die zaterdag 22 oktober verschenen 31 combinaties aan de start, die verdeeld werden in drie groepen. Sinds vorig seizoen bestaat een Artemis uit vier “gewone” proeven en één proef met een verhoogde moeilijkheidsgraad waar dan ook drie apporten binnengebracht moeten worden. Vanwege de extra tijd die deze proef kost, liep die ook een belangrijk deel van de dag door waar de andere proeven aan de voor- of namiddag gebonden waren. Ons groepje honden begon meteen met de zwaarste proef die gekeurd werd door Jan Steenbeek. Aan Daphne Christ met haar Weimaraner de ondankbare taak de spits af te bijten. Op vijftig meter rechtsvoor viel een schot en werd een konijn een dicht begroeide sloot in geworpen. Dit apport mocht echter niet als eerste opgehaald worden. Linksvoor namelijk was een fazant gewond geschoten. Dit betekent een sleep, en de fazant moest als eerste binnenkomen. De hond diende naar de valplek gedirigeerd te worden en moest vervolgens op eigen initiatief de fazant binnenbrengen. Nu zijn veel honden gewend aan een eendensleep (met vaak ook nog een natte eend), maar een fazantensleep met een droge fazant is toch iets anders, en is minder goed te ruiken voor de hond. Het kostte nogal wat honden dan ook moeite de sleep goed op te pakken en de fazant binnen te brengen. Een enkeling kon ook de verleiding van het konijn niet weerstaan en bracht die als eerste binnen wat vanuit weidelijkheid bezien natuurlijk bestraft werd met nogal wat aftrekpunten. Was de fazant binnen, dan moest eerst nog links in een bos een nerts worden opgezocht en kon daarna pas het konijn worden binnengebracht. En zelfs dat was nog geen weggevertje. De wind stond zodanig dat langs de slootkant lopen geen soelaas bood. De hond moest echt in de dekking om wind te kunnen vangen of hij moest door zijn voorjager heel precies naar de valplek gedirigeerd worden. Een ronduit pittige proef dus, waar nogal wat honden hun Waterloo vonden. Mijn hondje Idefix deed het erg goed op deze eerste opdracht en scoorde bijna het maximaal te behalen aantal punten. Een beter start is er dus niet mogelijk. Een aantal konden lieten op deze proef erg mooi werk zien. Zo was het een waar genoegen de energieke Chesky Dasja van Bas Metzemaekers aan het werk te zien. Wat een passie en energie!

Deze proef deed mijn groepje als tweede. Hans de Klein zorgde voor de beoordelingen. De proef begon met een markeerapport op een dikke 50 meter. Het terrein was stevig begroeid, maar gelukkig hoefden de honden er niet zo ver in als vorig jaar, toen de taaie bramentakken er net gemaaid waren en dit voor de honden een ware test op hardheid en doorzettingsvermogen inhield (zie verslag van een jaar terug). Het markeerapport mocht niet meteen opgehaald worden, want nadat de markeerduif was neergekomen, klonk van achter de dekking tegen de waterkant nog een schot en was een meerkoetje in het water terecht gekomen. Dit moest eerst binnenkomen. Mijn hond nam vlot de dekking aan en bracht de meerkoet goed binnen, ook de duif vormde geen enkel probleem en Idefix scoort de hier de volle 70 punten (voor de twee apporten en 20 punten voor de wijze van voorjagen).

PROEF 2: BOSJACHT

apport-vosDaarna proef 2. De bosjacht. Van andere groepjes hadden we al begrepen dat dit de scherprechter van de dag zou worden, gekeurd door de immer strenge maar rechtvaardige Richard Bosch. Twee stuks roofwild moesten binnengebracht worden. Meer Artemis kan dus bijna niet. Toen wij aan de beurt waren, had alleen Henny Schoor met haar Amerikaans gefokte Labrador “Harry A True Man” de beide apporten binnengebracht. Deze joekel van een zwarte reu tornt niet alleen qua omvang en gewicht boven alle andere honden uit, maar ook qua jachtkwaliteiten. Probleemloos werd de hond naar het begin van een dekking gestuurd waar de nerts gevonden kon worden om daarna voor het tweede apport op een honderd meter met een “verloren zoek” een bosperceel ingestuurd te worden, waar linksachter de vos lag. Waarom zoveel honden de vos niet terugbrachten bleef onduidelijk. Was het de dichte dekking? Nekte de afstand de honden? Of was de vos niet te vinden? Dat laatste leek welhaast onmogelijk omdat de wind uitermate gunstig stond. Mogelijk dat veel honden de vos toch niet willen oppakken (en naar later bleek niet onterecht, gezien het vele bloed op de vos, dat toch de onvoldoende ervaren of wilskrachtige honden afstootte). Een bijzonder woord van waardering hier voor de heer Blei (..intimi mogen hem Wilco noemen..); zijn springer spaniël haalde als eerste de vos binnen, een beest met een gewicht meer dan de helft van het hondje zelf. Echt een worsteling was het voor dit kleine hondje. Maar hij deed het toch maar! Petje af (..en ik zal nooit meer wat lelijks zeggen over springers..). De kleine Joep was dan ook dermate bekaf van dit loodzware apport dat het niet meer lukte de nerts binnen te brengen. Maar desondanks een topprestatie van dit prachtige hondje. Ook mijn Idefixje bleef mij positief verbazen en haalde zonder al te veel problemen zowel de nerts als de vos binnen. Beretrots was ik!

PROEF 4: DUBBEL VERLOREN NAZOEK

Dan wordt het natuurlijk steeds spannender. Alle apporten binnen met (schijnbaar) de lastigste proeven achter de rug. Maar als je denkt binnen de zijn, komt er ineens een verloren zoek in een flink bosperceel, en dan hou ik mijn hart vast. Mijn draadhaartje komt uit een veldwerklijn en flink terrein pakken zit er genetisch in. Op zich een goede eigenschap, maar niet als je in vijf minuten twee stuks wild moet vinden. Voor mij waren al verschillende combinaties geweest. Draadhaar Igor van Bram Lesterhuis haalde zonder problemen de twee apporten binnen. Anderen als Femme de Boer met Baaron en Inge van Niel kwamen in tijdnood, maar vonden wel zowel de duif al de kraai. Toen was het mijn beurt en wat ik vreesde gebeurde. De hond was uit zicht,maar gelukkig hoorde ik aan het gekraak van takken waar hij ongeveer was; zo’n tachtig meter rechts, terwijl het wild waarschijnlijk ergens linksvoor lag. Terugfluiten dus, opnieuw inzetten. En weer trekt hij naar rechts. En om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk kwam alleen de duif binnen, maar kon de kraai niet binnen de tijdslimiet gevonden worden. Rita Lemke met haar Draadhaar Gyssmo overkwam hetzelfde: tot deze proef alles nog binnen, maar hier stukgelopen op die ene vervelende kraai. Nico Koster met zijn Grote Münsterlander Oukje mist alleen de vos, haalde hier beide apporten binnen, maar kreeg net na deze proef wel door dat hij geplaatst is voor de Nimrod. De ene concurrent die hij had, heeft hem op de MAP in Zwiep niet kunnen inhalen. Dus hoewel buiten de prijzen, had Nico alle reden een feestje te vieren. Bij deze nog: Proficiat Nico, en laat ze een poepje ruiken op de Nimrod!

PROEF 3: WATERWILDJACHT

Tot slot de waterwildjacht. Hier moest de hond een water worden overgestuurd, waar hij in het riet een gans moest zoeken. Bij het terugzwemmen werd uit het zicht van de voorjager, maar wel zichtbaar voor de hond nog een eend geworpen in het water die de hond daarna kon ophalen. Deze proef werd door veel honden goed afgewerkt en keurmeester Hans de Klein kon er mooie punten uitdelen. Gelukkig haalde mijn hond beide apporten goed binnen, waardoor de schade op de totale wedstrijd beperkt bleef tot één gemist apport.

UITSLAGEN


henny-met-harry

Al voor de prijsuitreiking was duidelijk dat Henny Schoor de wedstrijd zou gaan winnen. Zij was de enige met alle apporten binnen, en toont aan dat ze met haar nieuwe hond weer een topper heeft binnengehaald, een waardig opvolger van haar legendarische Mr. Monty. Henny heeft dan ook als eerste een uitnodiging binnen voor de fameuze Hubertusproef. Wie zouden verder met de prijzen naar huis gaan?

Op de 5e plek eindigde Linda Spaargaren met haar Grote Münsterlander Jamie van de Stommeerpolder, een veelzijdige hond die naast mooie prestaties op apporteerwedstrijden het ook op veldwedstrijden erg goed doet. Zelf was ik natuurlijk best gespannen, omdat ik wist dat mijn hondje goed gelopen had. En dat bleek uiteindelijk ook. Een klein foutje in het optellen van de scores maakte dat het leek alsof Frans Dingenouts derde was geworden en ik tweede. De volgend dag kreeg ik een mailtje van Richard dat de scores van Gerard Linthorst verkeerd waren opgeteld, zodat Frans en ik ieder een stapje achterwaarts moesten maken om Gerard zijn verdiende tweede plek te gunnen. Maar ondanks dat: Geweldig blij ben ik ermee. Helaas geen volle bak, helaas nog geen Hubertus uitnodiging, maar een prachtige start van wat ongetwijfeld een prachtig Artemisseizoen gaan worden. Ik zal er weer bij zijn de komende wedstrijden!

UITSLAGEN (gecorrigeerde versie, dus iets afwijkend van de prijsuitreiking op de dag zelf).

1ste plaats Henny. M. Schoor

helaas is de winnaar overleden door een verkeersongeval, wij wensen Henny en Ron heel veel sterkte.

358

 

2de plaats Gerard Linthorst 334
3de plaats Henk Verhoeven 333
4de plaats Frans Dingenouts 329
5de plaats Linda Spaargaren 326
6de plaats Bram Lesterhuis 303
7de plaats Jet Kalshoven 298
8ste plaats Nico Koster 296
9de plaats Willy Walbeek 287
10de plaats Jan Schalij 280
11de plaats Femme de Boer 272
12de plaats Daniel van der Spek 268
13de plaats Rita M.M. Lemke 257
14de plaats Corina Sanders-de Pijper 256
15de plaats Inge van Niel 234
16de plaats Jolanda Knaapen-Henskens 230
17de plaats Bas Metzemaekers 222
18de plaats Wilco Blei 202
19de plaats Dorien Cox 200
20ste plaats Greet van Soest- van den Bosch 192
21ste plaats Elly Bartnig-Wildeman 182
22ste plaats Daphne Christ 180
23ste plaats J. D. Sabelis- Vermeulen 148
24ste plaats Peter van Laar 138
25ste plaats Nicoliene Oosterhof 123
26ste plaats Cathrin Paqué 117
27ste plaats Sarina Lammerts 112
28ste plaats Thijs en Cockie van Dieten 101
29ste plaats Maggie Janssen 68
30ste plaats Bea van Beek (gestopt) 67
31ste plaats H. Leehuis (Rikus) (gestopt) 0

 

Print Friendly

Reageren is niet mogelijk