Verslag van de Ulfborg, schietvaardigheidstraining van 65 tot 600 meter.

Eind mei zijn we met een groep jagers naar Ulfborg in Denemarken afgereisd. Bijgaand een reisverslag.

De reis van 800km hebben we natuurlijk carpoolend afgelegd en verloopt soepel. Het is een uitgelezen moment om elkaar beter te leren kennen. Rond 1700 uur komen we aan bij Ulfborg Skyttecenter dat met 11 verschillende banen tot 600 meter de grootste schietbaan van Denemarken is. Als eerste natuurlijk met iedereen kennismaken. De groep is divers en bestaat uit 18 personen van 18 tot 65 jaar oud, van jongjager tot meer dan 40 aktes op naam maar allemaal met dezelfde jachtpassie. Op het terrein zelf zijn ook de gebouwen waar we overnachten en eten. Iedereen krijgt te horen waar hij of zij kan slapen. Het verblijf is prima. Nadat we onze spulletjes hebben uitgepakt gaan we aan de BBQ. ’s Avonds geeft Mike, de organisator van de reis, een korte toelichting wat we de komende 2 dagen allemaal kunnen verwachten. Iedereen heeft vooraf de theorie Optiek en Ballistiek gevolgd maar jagen en schieten is natuurlijk meer dan alleen theorie. De komende dagen gaan we de praktijk ervaren.

Zelf schiet ik met een Sauer 404 kaliber .308Win met een dikke loop. Èn een mondingsrem want ik hou niet van terugslag. Mijn richtkijker is een Leica Magnus 2.4 – 16×56 met ballistische toren. Laatste is noodzakelijk als je op langere afstand wilt schieten. Mocht je geen ballistische toren hebben dan is deze vaak achteraf te monteren. Verder zijn een bipod en afstandmeter noodzakelijk.

De eerste schietdag begint met stralend weer en een lekker ontbijt. Om 0900 uur beginnen we met inschieten op de 100 meter baan. Ondanks dat ik een paar weken eerder op een 300 meter baan in Hille (Dld) ben geweest moet ik de richtkijker behoorlijk bijstellen. Het valt me op dat dit bij de meesten het geval is. Verandering van luchtdruk kan de oorzaak zijn. Inschieten op 100 meter is natuurlijk erg belangrijk wil je op grotere afstand goed kunnen schieten. Staat de richtkijker op 100 meter al niet goed dan wordt het op langere afstanden helemaal niks. Je werkt met een buddy en schiet om beurten. Als je loop te warm wordt neem je even pauze, wissel je af en kan je loop weer afkoelen. Na het inschieten op 100 meter gaan we op dezelfde baan verder met 200 en 300 meter. Omdat je vooraf de ballistische gegevens van je munitie hebt opgezocht weet je het verval van de kogel en ook het aantal kliks die je je ballistische toren moet gegeven zodat je mikpunt ook je trefpunt is. Maar dat is theorie, in de praktijk kan het anders zijn. Ik gebruik mijn maximale vergroting van 16x maar op 300 meter kan ik de inslag niet zien. Mijn buddy kijkt met een baankijker die tot 70x kan vergroten mee en geeft aanwijzingen. Zijwind is er op deze baan niet veel dus ideaal om te ervaren hoeveel de kogel valt en hoeveel kliks je exact moet geven. In mijn geval kloppen de theorie en praktijk best goed. De kogels vliegen snel maar de tijd ook en het is alweer tijd voor de lunch. Ik merk dat geconcentreerd schieten best vermoeiend is en neem nog een extra kop koffie. Na de lunch gaan we naar een andere baan.

Hier heeft Mike 4 schijven van ree, zwijn en wasbeer op afstanden van 65, 100, 240 en 300 meter geplaatst. We beginnen met het schieten van 3 patronen per schijf, dan kijken naar het resultaat en afplakken. Op deze baan is de invloed van de zijwind al goed merkbaar. Het corrigeren in hoogte is met de ballistische toren goed te doen. De zijwind is een ander verhaal. Mike zou Mike niet zijn als hij ter afsluiting van de dag niet een kleine test had bedacht. 3 schoten in 30 seconden. Iedereen klaar? 30 seconden gaan nu in. Ree op 240 meter. Snel magazijn erin en grendelen, ballistische toren instellen. Shit hoeveel klikken waren het nu ook alweer. O ja, 8 klikken. 23 seconden roept Mike. Ik hoor de andere schutters ook stressen. Ok kijker ingesteld, heb ik de goede kaart? Ik wil natuurlijk niet bij mijn buurman op de kaart schieten. Bij de 20 seconden gaat het eerste schot van de groep eruit. De anderen volgen snel. Grendelen en door. Weer goed kijken of ik de juiste kaart heb. Niet te lang nadenken, rust pakken en het schot is eruit. Na 30 seconden is iedereen klaar. Magazijn laden roept Mike. De 30 seconden gaan nu weer in. Zwijn op 300 meter. Erg leuk om te doen. Na afloop weer je eigen schijven bekijken en afplakken. Ondanks de tijdsdruk heb ik best goed geschoten. Op 300 meter heeft de zijwind de kogels naar rechts verplaatst. Ook weer een leermoment. Voordat je schiet, door de richtkijker kijken naar hoe de wind staat. We sluiten de dag af met lekker maaltijd en een hoop jachtverhalen.

De tweede dag begint helaas met regen. Om 9.00 uur staan we weer op een van de schietbanen. Op deze baan heeft Mike schijven van 10 en 25 cm Hardox staal aan kettingen opgehangen. We beginnen op 100 meter en schuiven dan telkens 100 meter op tot het einde van de baan op 600 meter. Het begin is natuurlijk goed te doen. Bij 400 meter merk ik dat het lastiger wordt. Zeker de kleine schijf. Door het slechte weer staat er ook een flinke zijwind. Mijn buddy kijkt weer mee met de baankijker en geeft aanwijzingen. Op langere afstand is de invloed van de zijwind zo groot dat je een flink stuk naast het doel moet schieten. Niet leuk maar wel een goed leermoment.

In de lunchpauze klaart het gelukkig op. Het wordt droog en het zonnetje komt erdoor.

Het laatste dagdeel beginnen we op een nieuwe baan die Mike versierd heeft met een hoop doelen. Kleiduiven, walking targets, staalmat met poolballen, petflesjes onder druk en gevuld met meel, bowlingbal, levensgroot wildzwijn van hout met Hardox schijf als blad, enz. En alles op afstanden tussen de 65 en 540 meter. Het voelde als Apenkooi tijdens de gymles op school. Mijn buddy zegt wat ik moet schieten. Petflesje links op 367 meter. Eerst de ballistische tabel erbij en opzoeken hoeveel kliks ik moet gebruiken. Goed tellen bij het instellen uiteraard. Door de kijker kijken naar de zijwind, wapperen de bladeren veel en welke kant op. En als het dan lukt om de petflesje tot een stofwolk te schieten euforie. Volgende opdracht is de bowlingbal op 540 meter. Het is fantastisch om te doen. Ik dacht met ruim 250 patronen voor 2 dagen wel voldoende te hebben maar had er liever 50 extra gehad. Ik heb alles opgemaakt op 20 patronen na, die zijn nodig voor de afsluitende wedstrijd. Hiervoor gaan we weer naar een andere baan met 3 schijven van wasbeer, ree en zwijn en 3 doelen, petfles, keiduif aan een touwtje en een golfballetje. Variërend tussen de 65 en 300 meter. Eerst iedereen 5 schoten per schijf waarvan de punten geteld worden. Daarna per team max 10 schoten voor de 3 doelen. Ieder patroon dat over is zijn extra punten. Ondanks dat mijn buddy en ik zeker niet de beste schutters zijn, hebben we toch gewonnen. Pieken op het juiste moment zullen we maar zeggen.

Het waren twee erg leuke en leerzame dagen. Nee, ik ga in het veld echt niet op wild schieten dat op 400 meter staat. Toch is het zinvol om op langere afstand dan 100 meter te trainen. Je leert je wapen beter kennen en het schieten zelf is ook een vaardigheid waarin altijd wat te verbeteren valt. Volgend jaar komt er weer een reis naar Ulfborg. Lijkt het je leuk om mee te gaan, hou dan de site Jachtpraktijkopleidingen.nl in de gaten. Ik kan het je aanbevelen.

Mike Heutink

 

Print Friendly, PDF & Email

Reacties zijn gesloten.