Uit de inleiding komt sterk naar voren dat "Vrijheid en Verantwoordelijkheid" het belangrijkste gedachtegoed is uit het regeerakkoord. De nieuwe wet dient volgens onze inzichten en standpunten nog meer afgestemd te worden op Europa en de geldende EU verdragen en ook niet meer te regelen dan vanuit Europees perspectief noodzakelijk is. Verder zal de nieuwe wet er voor moeten zorgen dat door haar geen aparte nationale- of provinciale koppen gaan c.q. kunnen gaan ontstaan m.a.w. wetgeving moet helder en eenduidig zijn en zoveel mogelijk in harmonisatie zijn met de ons omringende EU landen , de natuur kent immers geen grenzen. De WN dient er vooral op gericht moet zijn om de bureaucratie en papieren rompslomp zoals wij die in de huidige wetgeving kennen te beperken. Het dient een zodanig robuuste wet te zijn waarin niet elke beslissing uitgevochten moet of kan worden bij de rechter.

Wij zijn verder van mening dat in dit concept wetsvoorstel, de wetsvoorstellen erg selectief en zeker niet consequent zijn gedaan, m.n. voorstellen betreffende EU-richtlijnen v.w.b. beheer en schadebestrijding en het Benelux-verdrag over de jacht zijn niet optimaal benut voor wat betreft hun uitgaanspunten. Gezien de beperkingen, uitbreidingen en of verplichtingen die in de richtlijnen of verdragen zijn opgenomen, dient er volgens ons ook een duidelijke keuze gemaakt te worden voor deze nieuwe wet en dienen de richtlijnen van de EU volgens ons hierin maatgevend te zijn. Het spreekt voor zich dat zij dan ook nauwkeurig hierop moeten aansluiten zoals in de MvT wordt aangegeven. Dit gebeurt echter zeer selectief; voor de jacht is enerzijds het Benelux-verdrag bepalend terwijl ook de EU richtlijnen zich hierover uitspreken en anderzijds worden betreffende beheer en schadebestrijding de middelen die hiervoor gebruikt mogen worden ineens weer aan de Benelux- overeenkomst (jacht) gekoppeld, terwijl in de EU richtlijnen alleen maar de verboden middelen worden aangeven en niet de toegestane middelen. Wat wij echter meer willen aanduiden is ook de Europese gedachte en erkenning van het belang van de jacht in deze wet.

De Beneluxovereenkomst is volgens ons in eerste instantie alleen bedoeld voor de harmonisatie van de wetgevingen in de Benelux-landen betreffende het vervoer van wild en van in het wild levende vogels. Ook streeft zij naar de afschaffing van controles en formaliteiten aan de binnengrenzen van Benelux. Dit is ook in de EU in het verdrag van Maastricht vastgelegd. Onze vraag luidt daarom ook "hebben wij gezien de EU richtlijnen nog een aparte de Beneluxovereenkomst op het gebied van de jacht en vogelbescherming nodig"?

Nu deze Benelux- overeenkomsten nog van een wezenlijk belang zijn in deze wetsvoorstellen voor de jacht in Nederland, is voor ons ook de vraag waarom zij niet in zijn geheel is overgenomen in de voorliggende concept wetsvoorstellen.

De overeenkomst en de daarop gebaseerde beschikkingen bevatten:

Art.1.1 Definitie: Jacht uitbreiden met omschrijving van taak en noodzaak jacht conform EU richtlijn.

Zo, wordt beter de noodzaak van de jacht aangegeven zoals eigenlijk ook in de EU vogelrichtlijn wordt aangegeven.

Art.1.1 Definitie: Beheer/bestrijding van diersoorten ter bescherming van in de wet genoemde belangen (= ter voorkoming of beperking van schade); het beheer kan omvatten: verjagen, vangen met de toegestane middelen en doden, doden met de toegestane middelen, bewerken van nesten en eieren.

Voorstel opnemen in Art.1.1 Definitie: belangrijke schade deze omschrijving is voor de bescherming van de erkende belangen voor beheer en schadebestrijding diersoorten en de bejaagbare soorten.

Voorstel opnemen in Art.1.1 Verwilderde diersoorten: verwilderde gedomesticeerde en ontsnapte gehouden dieren waarvan de eigena(a)r(en) zich niet bekend maakt/heeft gemaakt.

Artikel 1.18 zorgplicht; In hoeverre geldt deze zorgplicht voor erkende exoten en verwilderde diersoorten, die bestreden moeten worden?

Voorstel tekstwijziging artikel 1,18 lid 1;

Een ieder neemt voldoende zorg in acht voor de van nature in het wild voorkomende levende dieren en planten en voor Natura-2000-gebieden.

Hierdoor wordt voorkomen dat voor verwilderde of invasieve exoten ook de zorgplicht geldt.

§3.1. Beschermingsregime soorten Vogelrichtlijn Artikel 3.1sub 5. Het verbod, bedoeld in het vierde lid, is niet van toepassing indien de storing niet van wezenlijke invloed is op de staat van instandhouding van de desbetreffende vogelsoort.

Opmerking: aanvullen met de tekst. "aan in de wet genoemde belangen te beschermen"

Tekst voorstel: Het verbod, bedoeld in het vierde lid, is niet van toepassing indien de verstoring tot doel heeft om schade aan in de wet genoemde belangen te beschermen en niet van wezenlijke invloed is op de staat van instandhouding van de desbetreffende vogelsoort.

Opmerking §3.1 en §3: Uitgangspunt voor het schrijven van de wet is de evaluatie van de Flora- en faunawet. Punt van kritiek was de (on)leesbaarheid en verwarrende interpretatie. §3.1 en §3.2 tonen volgens ons weer grote overeenkomsten.

Voorstel: integreer de overeenkomsten van de vogelrichtlijn en de habitatrichtlijn en benoem alleen de afwijkende regelgeving onder de verschillende richtlijnen en let hierbij vooral op de termen die gebruikt worden in de huidige FF-wet, dit i.v.m. de bestaande jurisprudentie. Zoals voor vogels wordt v.w.b. de schade gesproken over belangrijke schade en bij zoogdieren over ernstige schade, wat is hier het verschil en waarom wordt niet gewoon de tekst uit de FF-wet hiervoor gebruikt die spreekt over belangrijke schade, waar ook alle bestaande jurisprudentie op is afgestemd.

Voorstel; zowel voor schade van vogels en zoogdieren belangrijke schade als term en uitgangspunt gebruiken en opnemen in de begrippenlijst van de wet.

Voorstel: Bij vrijstelling opnemen voor vogels, ook andere vormen van eigendom, zoals dat ook voor de zoogdieren geldt, eenduidigheid in regelgeving, wanneer schade bestreden kan worden op basis van een vrijstelling.

Zie hiervoor ook art 3.8 waar dit wel is opgenomen als belang.

Artikel 3.11, lid 2 Sub d deze tekst kan tot verwarring leiden. Zoals dit is geformuleerd lijkt het alsof deze soorten wel mogen worden gedood, als uitzondering op het eerste lid op basis van de artikelen 3.5 en 3.10 is dit echter verboden.

Voorstel: de tekst als volgt aanpassen 1. Het is verboden in het wild levende zoogdieren, amfibieën of reptielen die van nature voorkomen in Nederland opzettelijk te doden.

Lid 2 sub b, verwilderde diersoorten begripsomschrijving opnemen in art 1.1, zie ons voorstel

Lid 2 sub c, Exoten; opnemen in een aparte bijlage of aanwijzingsbesluit

Dit is wat ook in de wet is opgenomen en wat als de juiste omschrijving van de taak voor de Wildbeheereenheden omschreven dient te worden. Anders wordt er volgens ons een te grote gezagsrelatie gecreëerd. Terreinbeherende organisaties dienen hierin niet meer te worden vermeld, deze zijn immers ook jachthouders en grondgebruikers. Je moet niet direct jachthouder zijn om je aan te sluiten bij een WBE, dus vandaar de toevoeging en anderen

Het werkgebied van de Wbe is beperkt tot de jachtvelden van de betrokken jachthouders – hier is geen rekening gehouden met jachthouders die geen lid zijn van een wbe, die wel vaak binnen de grenzen van het totale beheergebied van de Wbe vallen. Deze jachthouders (TBO’s individuele jachthouders, etc.) dienen wel te kunnen participeren in het opstellen van de afschotplannen van de betrokken Wbe en mogen daarom niet door de Wbe worden uitgesloten bij het toekennen van afschot etc. Dus alle" jachthouders" dienen hierin verplicht betrokken te worden en mogen niet worden uitgesloten op basis van het verplichte lidmaatschap van een Wbe. Beheren doe je immers over het totale gebied en niet op perceels- of jachtveldniveau. Dit dient naar onze mening opgenomen te worden in de MvT of een aanvullende regel in de regeling beheer- en schadebestrijding die nog moet worden opgesteld.

Art.3.13, Lid 2; Daar de begrenzingen van Wbe’s geen vaste structuur vertonen, stellen wij voor om de grenzen, indien nodig, jaarlijks bij te stellen, onder auspiciën van de Fbe’s, die allen beschikken over een GIS systeem om kaarten mee te maken, ook als onafhankelijke partij kunnen zij bemiddelen in de grensconflicten tussen de Wbe’s en/of jachthouders onderling. Wat nu vaak moeilijk is als een partij niet wil, dan kan ook geen grens gewijzigd worden.

Voorstel om de taak van de Faunabeheereenheid meer facilitair te laten zijn ten behoeve van de Wildbeheereenheden.

Provinciale Staten stellen bij verordening regels aan faunabeheerplannen. Deze regels hebben in elk geval betrekking op: aanvullen met;

Artikel 3.15 lid 2; Verlenen ontheffing tekst wijzingen

Lid 2. In afwijking van het eerste lid kunnen de ontheffingen ook aan anderen dan een Faunabeheereenheid worden verleend, wanneer de uitvoering niet door een bij de FBE aangesloten jachthouder dient te worden uitgevoerd.

Dit geeft duidelijk aan waarom de ontheffing aan anderen kan worden verstrekt dan de Fbe.

Artikel 3.16 lid 1. Voorstel wijziging; Onverminderd het bepaalde bij en krachtens de paragrafen 3.1, 3.2 en 3.3, kunnen Gedeputeerde Staten aan personen of groepen van personen opdracht geven tot het terugbrengen van de stand van daarbij bepaalde niet tot de verantwoordelijkheid van de jachthouder behorende bejaagbare diersoorten.

Paragraaf 3.5 Jacht, hierbij ontbreekt volgens ons de noodzaak van de omschrijving van de jacht zoals in de EU richtlijnen zijn omschreven als een toelaatbare vorm van exploitatie.

Zie ons voorstel in artikel 1.1. Jacht

Artikel 3.18 Jacht;

Lid 2; Opmerking; waarom worden hier niet alle in het Benelux-verdrag of in de Vogelricht- en Habitatrichtlijn genoemde bejaagbare soorten, niet wild genoemd, zoals wordt verplicht in het Benelux-verdrag; Artikel 1 lid 1; zie de onderstaande tekst.

Voorstel: De overige wildsoorten dan aanvullen met Vos, kraai, kauw en Canadese gans. Deze soorten kennen een gunstige staat van in standhouding en enkel op grond daarvan zijn zij vanuit Europese systematiek reeds bejaagbaar, dit ter ondersteuning van het beheer en schadebestrijding van deze diersoorten die in vele delen van het land schade veroorzaken aan de belangen zoals vermeld in art 3.3. Aparte ontheffingen zullen minder voorkomen hetgeen lastenverlichting en efficiency in de hand werkt dit geldt voor de meeste soorten de op de Beneluxwildlijst staan en die schade doen. Onder de Flora- en faunawet stonden o.a. deze soorten vermeldt op de landelijke vrijstellingslijst. Voor bijvoorbeeld soorten als patrijs of korhoen zal vanwege de ongunstige staat de jacht niet geopend worden maar rust op jachthouder wel de verplichting datgene te doen wat een goed jachthouder betaamt om een gunstige staat van de bejaagbare wildsoorten in zijn veld te bewerkstellingen, (overeenkomstig systematiek van de Flora- en faunawet ten aanzien van de patrijs). Van bijvoorbeeld de fazant, haas, houtsnip is de stand gunstig en duurzame benutting is derhalve mogelijk.

Artikel 3.18 Lid 4 Vraag; Waarom is er hiervoor gekozen om de algemene verplichtingen van het jachthouderschap niet al bij voorbaat te laten gelden voor de aangewezen (Natura 2000) gebieden, daar er wel de jacht in principe is toegestaan?

Voorstel; of deze uitzondering op de algemene verplichting verwijderen uit de wet of in de MvT duidelijk aangeven dat in de door de provincie goed te keuren beheerplannen expliciet met redenen omkleed moeten aangeven waarom het beheer van de daar aanwezige bejaagbare soort die schade veroorzaakt of kan veroorzaken, niet bejaagd kan worden in een natura 2000 gebied. In het beheerplan wordt immers voorzien in maatwerk voor het beheer van alle soorten en is het dus niet nodig om deze algemene verplichting al bij voorbaat uit te sluiten. Met de reden dat in deze gebieden een verantwoord ecologisch beheer gevoerd moet kunnen worden waarin de jacht misschien een negatieve invloed zou kunnen hebben is voor ons geen geldige reden. Onze vraag is daarom wordt in de beheerplannen verplicht aandacht besteed aan de redelijke wildstand? Artikel 2.8 lijkt een dergelijke verplichting niet te omvatten. De wet en de toelichting in de MvT maken niet duidelijk wie kan worden aangesproken op het handhaven van de redelijke stand en ook niet wie, in het geval er geen verplichting is, kan worden aangesproken op de schade.

Het beschermingsregime van de jacht geldt namelijk voor alle gebieden in Nederland waar gejaagd mag worden en waarom daar juist niet, waar ook nog eens extra door GS goed te keuren beheerplannen (Maatwerk) voor worden op gesteld.

De meeste natura 2000 gebieden zijn natuurgebieden in het bezit van de TBO’s in Nederland, waar dan de jacht volgens de wet is toegestaan en waar nu ook de meeste overzomerende ganzen en wilde zwijnen voorkomen. Door deze vrijstelling van het jachthouderschap in deze gebieden, kunnen en hoeven zij geen verantwoording af te leggen voor hun eigen beleid om de jacht niet toe te staan, indien er in de omgeving schade ontstaat door bijvoorbeeld ganzen, edelherten, wilde zwijnen etc.

Bijvoorbeeld: De Amsterdamse Waterleidingduinen liggen in een Natura 2000-gebied. De Wet natuur lijkt de aansprakelijkheid van de jachthouder in een Natura 2000-gebied nadrukkelijk uit te sluiten. Dit heeft waarschijnlijk tot gevolg dat de provincie als eerste (en enige?) aansprakelijk is. Het is niet duidelijk in hoeverre Amsterdam nog op basis van onrechtmatige daad kan worden aangesproken, indien zij niet bereid zijn om de stand van de aanwezige damherten terug te brengen, die veel schade aanrichten aan de landbouw en overige eigendommen en zorgen voor grote verkeersonveiligheid.

Dit wetsvoorstel breidt, in vergelijking met de Flora- en Faunawet, het aantal bejaagbare soorten uit (artikel 3.18, tweede lid). De bejaagbare soorten onder de Flora- en faunawet – de wilde eend, fazant, haas, konijn en houtduif – zijn aangevuld met de grauwe gans, kolgans, smient, damhert, edelhert, ree en wild zwijn. De criteria die zijn toegepast voor deze uitbreiding zijn;

Bij de soorten die zijn toegevoegd aan de bejaagbare soorten, zijn een aantal die belangrijke grote schade veroorzaken in delen van het land. Nu deze soorten bejaagbaar worden, geldt ook dat de jachthouder in het geopende jachtseizoen verantwoordelijk wordt voor de schade die deze diersoorten kunnen aanrichten. De NOJG vindt dat de jachthouders nu niet ineens hiervoor de verantwoordelijkheid kunnen worden gesteld. De jacht op de nieuwe soorten is nooit geopend geweest, behalve op de ganzen voor meer dan 12 jaar geleden. De populaties zijn volledig uit de hand gelopen door de verboden in de wet en het beleid van de TBO’s en de provincies en nu zouden de hiermee gemoeide kosten bij de jagers en grondgebruikers terecht komen. Is de jachthouder bijvoorbeeld rond de luchthavens ook verantwoordelijk voor schade aan vliegtuigen door standganzen, is dan ineens een vraag, die volgens ons helemaal niet van toepassing kan en mag komen.

Nogmaals wetgeving moet helder en eenduidig zijn. Wij pleiten ervoor dat er een goede en duidelijke overgangsregeling moet komen, waarin de jachthouders voldoende middelen krijgen om de standen van de nieuwe bejaagbare soorten aanvaardbaar te kunnen beheren of de stand adequaat terug te brengen naar dit niveau. Dit moet echter niet via eindeloze rechtszaken geregeld gaan worden, er zijn immers voldoende mogelijkheden volgens de EU richtlijnen.

De termijn waarvoor een toestemming voor in- of buitengezelschap te mogen jagen dient naar onze mening dezelfde te zijn als de duur van de geldende jachtakte, die naar onze mening niet langer mag zijn dan 3 jaar. Dit is volgens ons een overzichtelijke periode. Denk hierbij ook aan de kosten van de leges en verzekering die dan ineens betaald moet worden door de jachtaktehouder.

Wij vinden dat de Minister/Staatssecretaris meer middelen moet toestaan net zoals in Vlaanderen, daar is bij schadebestrijding het toegestaan om gebruik te maken van elektronische lokmiddelen, deze dienen dan naar onze mening voldoende effectief en selectief te zijn.

Zij worden immers ook niet verboden door de EU en artikel 13 van het Benelux-verdrag geeft daar toe ook de mogelijkheid in het belang ter voorkoming van schade.

Bijvoorbeeld de duivenmolen is in België (zie hiervoor het Jachtvoorwaardenbesluit Vlaanderen, Hoofdstuk IV) wel toegestaan voor schadebestrijding en voorkomen van schade door houtduiven Dit is een effectief en selectief middel. In geheel Europa zijn deze middelen normaal in het gebruik bij de jacht en vooral bij de schadebestrijding, waarom hier niet?

De uitspraak van het Hof van Benelux is zeer verwarrend nu zij de handelingen van de jacht (opsporen, bemachtigen en doden van) gelijk stelt met de verschillende belangen en uitgangspunten tussen de jacht (benutting) van beheer (aantallen beheer) en schadebestrijding (verdelgen) hiervan en de middelen die hiervoor gebruikt mogen worden.

Ook het gebruik van kunstlicht bij de jacht op de vos (verspreider van rabiës, vossenlintworm en veroorzaker achteruitgang fauna m.n. bodembroeders, opererend in binnen- en buitengebied zonder predator) en wild zwijn die effectief zijn gebleken om de stand enigszins in de hand te kunnen houden worden nu weer verboden, terwijl zij wel opgenomen zijn in het huidige BBS. Dus weer de vraag waarom nu wel toegestaan en straks niet meer. Welke willekeur ligt hieraan ten grondslag?

Voorstel; opnemen in de wet WN en de WWM dat het gebruik van kogelpatronen voor geweren met gladde loop voor de jacht wordt toegestaan voor de grofwildsoorten zoals Ree, wild zwijn, Edelhert, Moeflon en Damhert. Zoals al is afgesproken in de Benelux beschikking M (83) 17 2010.

Door het toestaan van deze munitie bij de jacht op de onderscheiden wildsoorten, kan beter worden aangesloten bij de ontwikkelingen in de huidige jachtpraktijk, die overal in Europa wordt toegestaan

Voordelen dit is een extra middel (munitie) voor de jacht op grofwild, doordat nu een en het zelfde wapen zowel voor de jacht op klein- als grofwild gebruikt kan worden.

Toelichting Benelux beschikking; Het Europese juridische kader (Beschikking M (83) 17) vormt geen belemmering om dit zodanig aan te passen, dat er voortaan net als in de andere landen van de Benelux geweren met gladde loop van kalibers tot 24 mogen worden gebruikt. Ook in Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk bestaat er geen enkele beperking op het gebruik van wapens met gladde loop van klein kaliber bij de uitoefening van de jacht;

Kleine kalibers veroorzaken minder geluidsoverlast en zorgen ook voor minder zware metalen in het milieu;

Het gebruik van een breder gamma van kalibers voor geweren met gladde loop is voornamelijk door de technische vooruitgang van de kogelpatroon gekomen, die hiervoor speciaal zijn ontwikkeld en rechtvaardigt, dat het gebruik van kogelpatronen voor geweren met gladde loop breder moet worden toegestaan voor het schieten van grofwild, vooral wegens de geografische uitbreiding van grofwildpopulaties naar gebieden met kleinwild, zoals in de Benelux beschikking wordt aangegeven.

Daarom heeft het comité van Ministers van de Benelux in 2010 het volgende beslist in Beschikking M (83) 17:

Artikel 1

Artikel 2 komt als volgt te luiden:

« Onverminderd de bepalingen van artikel 1 mogen alleen de onderstaande geweren worden gebruikt:

- geweren met getrokken loop met een nominaal kaliber van ten minste.22 of 5,58 mm. »

Onder punt 1 van artikel 3 komt de laatste alinea van de categorie « Grofwild » als volgt te luiden:

Artikel 3.20, lid 1: Deze bepaling maakt het niet mogelijk om – met een provinciale ontheffing of vrijstelling – bejaagbare soorten in het kader van beheer en schadebestrijding te doden buiten de geopende tijd van de jacht omdat ook beheer en schadebestrijding als gevolg van de definitie van jacht (Hof van Benelux) te allen tijde moet worden aangemerkt als jacht (dezelfde handelingen).

Dit kan worden opgelost door aan de definitie toe te voegen: "gedurende de periode waarin de jacht op de bejaagbare wildsoort is geopend krachtens artikel 3.20".

De vraag is of er weer door de minister een aantal diersoorten worden aangewezen die in het gehele land veelvuldig belangrijke schade aanrichten en die dan door de provincies of landelijk vrijgesteld dienen te worden?

Art 3.20 Duur Jachthuurovereenkomst;

Voorstel: opnemen, minimum duur jachthuur-overeenkomst van tenminste zes jaar en geen maximum duur.

In dit wetsvoorstel zijn de regels over de huur en verhuur van het jachtrecht vereenvoudigd. Voor de jachthuurovereenkomsten worden geen regels gegeven en aangesloten bij het BW.

Het volledig loslaten van de regels rond huur en wederverhuur heeft tot gevolg dat de grondgebruiker de jacht per wildsoort kan verhuren en ook dat de verhuur voor bijzonder korte perioden, zelfs per dag, kan plaatsvinden. In één jachtveld kunnen dan vele jachthouders zijn en in het geval dat de jachthouder voor slechts korte periode huurt (kan huren), is de verantwoordelijkheid van de jachthouder voor een redelijke stand niet goed waar te maken In het verleden is het juist in het belang geweest van het wild om zorg te dragen voor het duurzaam beheer en de continuïteit en behoud van een goede stand van de bejaagbare soorten waardoor de ondergrens van zes jaar is vastgesteld en later zelfs is uitgebreid naar twaalf jaar!

Daarom is ons voorstel ook om zeker de ondergrens in het kader van continuïteit te handhaven. Door dit niet te doen zal er veel onzekerheid gaan ontstaan op het lokale niveau van de Wbe’s en zullen geen langdurige investeringen kunnen gedaan worden om de biotoop te verbeteren, Bijzondere opsporingsambtenaren/jachtopzichters aan te stellen, langdurige wildbeheer en afschotplannen etc., daar de zekerheid ontbreekt. Veel TBO’s en andere grootgrondbezitters zullen dan alleen nog maar per jaar gaan verhuren. Dit is voor de jacht in Nederland van essentieel belang.

Art 3.20 Wederverhuur in zijn geheel weer opnemen in de wet

Artikel 34 van de Flora- en faunawet bevat regels over de minimale en maximale duur van de huurovereenkomst dat wederverhuur alleen in zijn geheel kan plaatsvinden.

Nu dit niet meer is opgenomen in het voorliggend concept, kan dit voor de praktijk betekenen, dat verhuurder (grondeigenaar/jachthouder) voor iedere wildsoort een aparte JHO kan afsluiten met een andere jachthouder en voor een korte duur zelfs per dag en zou er in theorie, dus 12 verschillende jachthouders (per bejaagbare soort) kunnen jagen in hetzelfde beheergebied, dit lijkt nergens op en gaat totaal voorbij aan de grondslag van deze wet en gaat nog verder terug als voor de oude jachtwet (1954)

Wij adviseren U dan ook dringend om wederverhuur in zijn geheel weer op te nemen in de huidige voorstellen, zoals ook in de huidige FF-wet is opgenomen in art 34.

Degene die het gehele of gedeeltelijke genot van de jacht op de in het eerste lid bepaalde wijze heeft gehuurd, kan dat genot slechts in zijn geheel wederverhuren aan één ander, mits met schriftelijke toestemming van de verhuurder en bij schriftelijke en gedagtekende huurovereenkomst.

Een overeenkomst als hierboven bedoeld, is nietig voor zover het genot van de jacht op de betreffende grond al aan een ander is verhuurd of de verhuurder niet toekwam.

Criteria nietigheid van de huurovereenkomst voor de jacht, weer opnemen in de wet

Dit is een belangrijk middel om na te gaan of een JHO geldig is. Dit heeft niets te maken of op een stuk grond goed wildbeheer plaatsvindt. Het moet duidelijk zijn voor de handhaving of bij het gebruik van het geweer dus bij de 40 ha regeling of ook de JHO voldoet aan de eisen van de wet b.v. wie is de eigenaar/jachthouder, is deze gerechtigd om te mogen verhuren of kan er sprake zijn van een beperkt recht etc.

Voorstel: Een overeenkomst als bedoeld in de vorige leden, is nietig voorzover het genot van de jacht op de betreffende grond al aan een ander is verhuurd of de verhuurder niet toekwam.

Artikel 3.22. lid 4 Voorstel is om de woorden in het veld hier weg te laten.

De vraag is hier wat de omschrijving veld inhoudt?

De conclusie die hieruit getrokken kan worden is dat alle gronden die dan buiten een bejaagbaar veld vallen, geen veld zijn volgens deze omschrijving. Artikel 3.22 lid is hier dan ook niet op van toepassing en het is dan ook niet strafbaar, wat volgens ons zeker niet het doel van dit artikel kan zijn. Door de woorden "in het veld" te verwijderen, is dan de handhaving mogelijk in alle gebieden in of buiten een bejaagbaar veld op loslopende stropende honden en katten en ook de stroperij.

In artikel 3.24 worden beperkingen gesteld aan het gebruik van het geweer en op basis van dit artikel kunnen beperkingen worden gesteld aan het gebruik in een AMvB. Wij verzoeken hierbij om een mogelijkheid op te nemen om ontheffing te verlenen van deze verboden.

Kan bijvoorbeeld in een regeling worden opgenomen om ontheffing van de verboden van artikel 3.24 mogelijk te maken?

Artikel 3.25, Voorstel tekst aanpassen; jachthouder in plaats van houder van de jachtakte, daar deze laatste niet automatisch over een bejaagbaar jachtveld beschikt, een jachthouder heeft dat wel en wordt vaak vergezeld door anderen, dit geldt ook voor het schieten van kleiduiven en het houden van jachthondenproeven.

Nieuw tekstvoorstel Het is de jachthouder en de personen in zijn gezelschap toegestaan in zijn jachtveld gebruik te maken van het geweer voor:

Art.3.32 lid 1; Het is verboden dieren of eieren van dieren in de vrije natuur uit te zetten.

Praktijk. Dit artikel schiet tekort op de praktijk van natuurbeheer, vooral het recentelijk introduceren van "tijdelijke natuur" en het beëindigen van die status noopt tot handelen, vangen en opnieuw uitzetten of doden van inheemse diersoorten is niet geregeld. Dit is een gemiste kans. Ook het menselijk handelen met als gevolg schade en bedreiging van diersoorten noopt tot handelen in het belang van de natuur, dus ook het uitbroeden van uitgemaaide eieren van b.v. patrijzen en deze weer terug brengen in de natuur, zou normaal toegestaan moeten kunnen worden.