Verslag Tull en 't Waal JHGH proeven

Zaterdag 17 oktober jl. hebben wij, Lidy Strijker en Petra van den Berg, met onze honden Bigo (Labrador) en Donna (Duitse Staande Korthaar), mee gedaan met de NOGJ Utrecht Jachthondenproeven 2009 op de terreinen van recreatieschap “De Stichtse Groenlanden en Staatsbosbeheer nabij Tull en 't Waal.
Er hadden zich voor deze dag, 20 voorjagers met honden aangemeld.

Allereerst wat voorinformatie wat ons tot deelname van deze jachthondenproeven heeft doen besluiten:
Wij volgens lessen met onze honden bij jachthondentrainigsgroep “De Utrechtse” en bij de afsluiting van het trainingsseizoen hadden wij het over de proeven bij Tull en 't Waal. Maar omdat wij op de site van de NOJG hadden gelezen dat dit voor ''gevorderden niveau' was en deelname voor 'voorjagers met beginnende honden' afgeraden werd, dachten wijzelf er nog niet helemaal klaar voor te zijn, alhoewel er niets werd vermeld over de 'beginnende' voorjager.
Echter volgens onze trainers Richard Bosch en Jan Dorrestein, konden wij best mee doen, al was het alleen maar om er eens aan te ruiken en te proeven. Onze honden waren nog wel niet ervaren genoeg en we moesten niet te veel verwachtingen hebben over de prestaties maar het zou een leuke dag worden!
Lidy en ik trokken de stoute schoenen aan en schreven ons in.

Het motto van deze dag, achteraf terugkijkend, was: 'heb vertrouwen in je hond!'. Maar dat komt later in dit verslag wel terug.
Rond 8.00 uur 's ochtends kwamen wij met onze honden aan, met buikpijn en zenuwen. Niet omdat wij verwachten tot de eerste 5 te eindigen maar omdat je toch hoopt goed te presteren...
Gelukkig zagen wij al vrij snel bekende gezichten en zakte de buikpijn ietsje af. Wat ons overigens opviel gedurende de hele dag, was dat de gezichten die je niet kende, je in de loop van de dag wel leerde kennen. Iedereen was al gezellig aan de koffie en kletste volop met elkaar.
Nadat wij ons hadden ingeschreven en keurig ons inschrijfgeld hadden voldaan, konden ook wij aan de koffie met een lekkere plak cake.

Richard Bosch opende de ochtend en legde uit wat het programma voor de dag zou zijn. In de ochtend 4 proeven en in de middag 2. Voor de 5 beste honden van de dag zelfs nog eentje extra!
We verzamelden in het bos voor de eerste proef; een steadiness-oefening; een drijfjacht wordt nagebootst met veel geschreeuw, geklop en schoten waarbij je hond aan de rand van dit bos, onaangelijnd, rustig naast de baas moet blijven zitten.
Als je na 1,5 minuut denkt, dat je klaar bent, begint het kabaal van voren af aan! Dit is niet alleen voor de hond een hele ervaring, zo ook voor de voorjager!
Erg leuk en Donna bleef goed zitten, appeltje eitje, die punten waren binnen.

Zo, dat hadden we gehad. Vervolgens kon iedereen naar een volgende proef, volgorde naar eigen inzicht. Wij besloten de proef met het drie-dubbel apport te beginnen. Nadat wij eerst bij enkele andere voorjagers de boel hadden afgekeken, mochten Donna en ik. Omdat wij nog niet eerder een gans hadden geapporteerd (wel in de bek gehad/gepropt), probeerde ik nog te onderhandelen bij de keurmeester om voor 20 punten te mogen gaan en de gans te laten liggen... maar de keurmeester was onverbiddelijk en zei: 'heb vertrouwen in je hond'.
De 3 stuks wild lagen op 1 lijn in zicht, op 60 meter de duif was geen enkel probleem, vervolgens op 80 meter de koet, echter Donna ging eerst even kijken naar de gans op 100 meter.... Toch kwam zij weer terug en pakte de koet op die ze vervolgens keurig terug bracht. En dan die gans....'heb vertrouwen in je hond', vooruit dan maar. Ik stuur haar weg en in een rechte lijn op de gans af, daar zullen we het hebben dacht ik nog, ze pakt echter keurig de gans op en brengt deze vervolgens terug, wel een paar keer laten vallen maar toch helemaal terug gekomen en afgegeven. Ik stond te trillen op mijn benen! Ik was zo trots op Donna (ben ik overigens nog steeds), dit was voor mij kicken! En uiteraard moest de keurmeester het nog eens vermelden: ik zei het toch!

Vervolgens hebben wij de proef met het dubbel markeerappport gedaan; een eend valt op 10 meter van de waterkant met een schot in het water, vervolgens wordt er aan de andere zijde (180 graden naar rechts) een duif geschoten en valt op het land.
Donna ingezet en over het land naar de waterkant op zoek naar de eend, echter de eend was kopje onder en Donna zag 'm niet.... dus bleef ze zoeken aan de waterkant. Uiteindelijk mocht ik van de keurmeester naar de waterkant om de eend te zoeken en aan te wijzen. Donna haalde 'm op en gauw beiden terug naar onze startplaats gehold. Eend afgegeven en weer rustig naast me neer gezet om haar naar de duif te sturen. Keurig richting duif maar vervolgens er gewoon langs heen lopen en niets oprapen! Nog een paar keer geprobeerd, tenslotte hadden we 5 minuten voor deze proef, maar het mocht niet baten, duif bleef liggen waar hij lag...

Jammer maar op naar de volgende proef: in het water, tussen lokkers, ligt een geschoten gans, vanuit een bootje wordt nog een gans geschoten, die naast de lokkers valt aan de andere zijde. Je dient je hond vanaf de oever 2 x in te zetten om deze ganzen te apporteren.
Dat water was best wel breed!!! En Donna zwemt wel maar zo ver had ze volgens mij nog nooit gezwommen!!! Nouja, dat bootje kon haar anders altijd nog redden dacht ik maar...
Vervolgens zette ik haar in ('heb vertrouwen in je hond' en 'een apport uit het water is altijd makkelijker'). Ik heb haar een paar keer moeten inzetten voordat ze te water ging.
De lokkers lokte uiteindelijk ook Donna richting het diepe open water maar daar aangekomen, zag zij géén gans! Zij keerde om en kwam terug gezwommen naar de kant. Wat moet je dan op zo'n moment roepen? Ik vond dit een pittige oefening en wat me opviel bij het kijken naar de andere, dat jonge en onervaren honden hier best nog wel moeite mee hadden. Je spreekt diverse andere voorjagers en die vonden het ook een pittige proef, de gans dreef weg, de zon stond te laag en er was zelfs een hond die niet alleen de gans maar ook de sliet met lokkers mee bracht!!!

Gelukkig was het tijd voor de lunchpauze! De erwtensoep smaakte prima, het zonnetje scheen, 'het leven is goed-gevoel' kwam naar boven! Wat wil een mens nog meer: lekker buiten, met je hond bezig.

Ook nu weer opvallend dat iedereen ontspannen met elkaar kletst: gewoon gezellig!
Ondanks dat de ochtend-proeven niet allemaal (lees de meeste) formidabel waren gegaan, had ik het volste vertrouwen in de middagproeven: een dubbel apport uit dichte dekking en een sleep van 100 meter zo snel mogelijk binnen te halen. Dit kon Donna! Ik wist het zeker...
Ik ging dan ook voor de volle 20 punten bij het dubbelapport totdat ik hoorde dat er een nerts zou liggen... een nerts? Neenee, heb vertrouwen in je hond.
Er stond 6 minuten voor, dit moest toch lukken? Tijdens het wachten voordat we aan de beurt waren, vlogen de tips over en weer, je moet gewoon op een gegeven moment 'vast' roepen, terugfluiten en hopen dat de hond het wild mee brengt etc. Maar had ik niet geleerd je hond de dekking in te sturen en gewoon af te wachten? Want wanneer fluit of roep ik dan? En ik heb vertrouwen in mijn hond! Ik zet Donna rustig in en wacht af, en wacht, en wacht nog eens, ah, daar komt ze! Maar met niks in haar bek? Wat is dat nou? Hier had ik zeker vertrouwen in mijn hond, dus nog een keer ingezet en nog een keer en toen hadden we de volle 6 minuten gebruikt.

Het schijnt dat ze wel bij het wild is geweest (een kraai en een nerts) maar er verder helemaal niets mee heeft gedaan. Gelukkig heeft ze het nog wel gevonden maar waarom ze het niet terug bracht?
Ik had niets geroepen... jaja, had ik dat dan toch wel moeten doen? Ik weet het niet want we missen gewoon nog de ervaring. Een enkel apport uit dichte dekking lukt wel, is 2 nog te verwarrend voor haar? Volgende keer andere tactiek proberen?
Toch een beetje teleurgesteld op naar de laatste proef. Een sleep van 100 meter moet te doen zijn!
Omdat wij als één van de laatste aankwamen, zou die sleep toch nog wel voor een snotverkouden Duitse Staande te ruiken zijn bedacht ik me. Dus opnieuw vol vertrouwen ingezet. De eerste poging  pakte ze het niet, terug geroepen en weer rustig naast me neergezet ('hou de rust er in') en jahoor, ze had het spoor te pakken en stoof weg, aan het einde van de sleep keurig naar links uit zicht en toen weer wachten, en nog eens wachten en wachten (zeker ver weg?) maar daar kwam ze aan! Zonder konijn.... tja, de 3 minuten die hier voor stonden waren zo goed als voorbij dus opnieuw inzetten had geen zin.
Niet alleen ik was verbaasd, ook Donna keek me met haar grote bruine kijkers aan van: ik kon niets vinden!!! Echter van de keurmeester hoorde ik dat ze het konijn wel had gevonden maar lekker in het water aan het klooien was.... mmm.
Gelukkig behoorde Donna en ik tot de weinige en waren er héél véél honden die wel alle apporten hadden binnen gehaald. De beste 5 (met de snelste tijd) mochten door naar de laatste proef; een roofwildsleep van 200 meter!
Terwijl deze sleep werd uitgezet, genoten wij van het zonnetje, een klein regenbuitje, een biertje en het gezelschap van de andere voorjagers. Stoere verhalen, mooie verhalen, levensverhalen, tips en trucs, alles kwam aan bod.
De catering was goed verzorgd, lekkere broodjes bal, daar waren we wel aan toe! De meeste honden waren ook moe, Donna had rood omrande ogen; doodop!
De roofwildsleep werd uitgezet over een dijk waardoor publiek vanaf de dijk aan de andere zijde perfect uitzicht had op de prestaties van de finalisten.
Lisette Biever mocht met haar labrador als eerste. Van te voren vertelde ze nog dat haar hond Darby geen vos zou willen apporteren waarop Lidy zei: 'heb vertrouwen in je hond!!!'.
Darby liep de sleep prachtig en vond de vos vrij vlot, maar toen. Helaas had Lisette gelijk gehad, Darbij kwam zonder vos terug ondanks dat Lisette nog 'vast en 'apport' riep.
Vanaf de dijk was het voor de toeschouwers prachtig om te zien.
Vervolgens kwam de Duitse Staande Draadhaar van Sietze de Jong die als een speer uit de boog over de dijk ging, daarna weer als een speer terug moest omdat hij de afslag naar beneden had gemist, vervolgens langs de waterlijn vloog en weer voorbij het sleepspoor vloog dus opnieuw terug totdat hij uiteindelijk weer schuin omhoog op het juiste spoor zat en de vos vond. Zo ontzettend mooi om te zien! De vos werd in de bek mee terug genomen, tegen het einde liet de hond de vos een paar keer vallen maar is uiteindelijk wel bij de baas gebracht.
Vanda Klein met de ervaren Duitse Staande Korthaar Calvin heeft deze sleep ook met goed gevolg afgelegd, het duimpje ging omhoog!

Hierna (bijna 17.00 uur) besloten Lidy en ik terug naar huis te gaan, honden moe, baasjes rozig en thuis een klein mannetje wat zat te wachten op mama. Helaas weten wij dus, ten tijde van dit schrijven, niet wie de winnaar van de dag was.
Jammer dat we dus ook de prijsuitreiking hebben moeten missen maar ik denk dat deze net zo gezellig was als de rest van de dag!
Ons puntentotaal was uiteindelijk 41 punten (van de 110 punten die te verdienen waren). Geen topscore en inderdaad behoorden wij tot de laatsten.
Maar terugkijkend op deze prachtige dag, zouden we het aan iedere voorjager met hond aanbevelen!
Wij hebben genoten!

De mensen zijn vriendelijk en ontspannen, de keurmeesters doen hun best om het iedereen naar de zin te maken, uiteraard streng en rechtvaardig maar op een vriendelijke manier. Ze geven je tips en aanwijzingen voor de volgende keer en vinden het geen probleem dat je hond niet alles perfect doet. De mede-voorjagers die wij gesproken hebben, en dat waren er vele, hebben allemaal dezelfde passie; lekker buiten met je hond bezig zijn! De hond vind het top, want geen één jachthond die dit niet leuk vindt!

De ervaring die je op zo'n dag opdoet is enorm, dit kun je je niet voorstellen tijdens het volgen van de training. Pittig, leuk en enorm kicken als je hond het wel doet!
Kortom: volgend jaar zien ze ons weer op deze jachtproef want: wij hebben vertrouwen in onze hond!!!
 
Petra van den Berg