| Artemis Proef van de NOJG te Steenderen zaterdag 28 maart 2009 De bovenstaande proeven gaan voor mij de analen in als zijnde Old Sam's Indian Summer en "de Zwaan".
Indy en ik gingen samen naar de bovengenoemde proef bij de forellenvijver en zijn letterlijk kletsnat geregend door twee stel kleding heen en zaten beiden tot aan onze oksels onder de modder maar we hebben weer enorm genoten van de gezellige organisatie en heerlijk gewerkt.
Na een lang jachtseizoen van weinig doen hadden we er beiden weer erg veel zin in.
Hoewel een en ander volgens ORWEJA ideeën is opgezet, is het er de NOJG vooral te doen om de echte jacht na te bootsen en dus is het belangrijkste dat het wild onbeschadigd en op tijd binnenkomt en de honden alle wildsoorten apporteren.
Die tijd was krap op enkele onderdelen vooral voor de jongere en minder ervaren hondjes zoals Indy. Drie minuten voor een drievoudig apport waarvan een verloren op het land en een dubbel apport over breed water is mijns inziens alleen haalbaar voor de ervaren honden die zich al beter laten dirigeren en gestructureerder zoeken.
Het mocht nochtans de pret niet drukken.
Er waren zes proeven.  Een was er met de vos, die apporteert ze nog niet, dat wist ik van te voren. Ik zeg expres nog niet want dat komt nog wel. Een van de ervaren honden die het wel deed, gooide de vos voor de voeten van zijn baas neer en maakte een schitterend kotsgebaar, dus misschien nog niet zo dom van Indy dat ze hem liet liggen. Ze liep de sleep echter feilloos en heeft er twee keer boven gestaan.
De drievoudige apport met twee markeren erin en een verloren zoek bracht ze er net binnen de tijd kiele kiele van af.
De volgende drievoudige proef met lokganzen en twee markeren deed ze uitstekend.
Sinds de mislukte koudwildtest bij de NLV dit seizoen vanwege verbale en fysieke onrust op post moest ik voor de derde, de steadynessproef een hele pot Valium slikken om zelf rustig te blijven.
Met een onaangelijnde groep van acht honden die rustig moesten blijven zitten op drie meter afstand van een drijfjacht waarvan de helpers zelf achteraf zeiden dat ze nog nooit zoveel kabaal hadden gemaakt, dat was erg pittig. Het geworpen wild vloog bijna letterlijk de bek van de honden binnen.
En wat schetste mijn verbazing: Indy was stil als een muis, wel gespannen als een veer maar ze sprong niet in.
En dat terwijl naast ons een 7 jaar oude staande hond in alle toonaarden zat te zingen en er zelfs een Spaanse Waterhond uit de groep op de vlucht sloeg van het kabaal. Die ging achter ons langs en koos het hazenpad zonder interesse voor het gevallen wild.
Dat was lachen, alleen pas achteraf want tijdens de drijfjacht, die twee maal anderhalve minuut duurde met een tussenpauze van een minuut, was ik te bezig om op Indy te letten.
De laatste proef was een apport van een zwaan.
Van de 21 ingeschreven honden hebben slechts zes honden de zwaan binnengebracht en een daarvan was mijn tweejarige Indy. De verbale ondersteuning in de vorm van geschreeuwde aanmoedigingen kostten mij mijn net weer, van een kouwtje genezen stembanden. Zo fijn dat dat mag bij de proeven van de NOJG. En wat fijn om je gesteund te voelen door de keurmeester die vooraf zegt dat het best gaat lukken allemaal ook al heeft de zwaan een gat erin.
Onder luid applaus en gejuich van de toeschouwers kwam Indy binnen met de Zwaan die ooit prachtig wit was maar nu meer leek op een zwarte zwaan van de modder.
Ik barstte bijna uit elkaar van trots.
Achteraf was het heel jammer dat het apport van de zwaan niet meetelde in de scores en het apport van de vos wel anders waren we vast veel hoger geëindigd dan nu.
Maar ja het is de ervaring die telt en het pure genot dat je voelt als voorjager, dat je hondje zo goed en graag voor je werkt. Hoewel............het zou kunnen zijn dat Indy het gewoon voor haar eigen lol doet, dat sluit ik zeker niet uit.
Bedankt alle organisatoren, helpers, keurmeesters en allen die ik vergeten ben. Volgend jaar zijn wij er, bij leven en welzijn weer bij. Op naar de Hubertus!!!!!Tot ziens.
Groetjes
Madeleine Meijers
| |
