Artemisproef 2011 NOJG afd. Zeeland zaterdag 12 februari verslag Gert Rijsdijk

O….O…..O… wat doe je jezelf aan dacht ik toen op zaterdag 12 februari de wekker om 6.00 uur afliep en het (natuurlijk) nog donker was en het ook nog regende.
Wanneer je naar je werk moet is het normaal maar op je vrije zaterdag, onderaan de trap staat de “oorzaak” van deze weeklacht de Grote Münsterlander Banjer van de Heidepolder verwachtingsvol en met kwispelende staart alsof hij vraagt: “ gaan we al? “
Hij heeft de avond daarvoor, als de laarzen, kleding e.d. opgezocht worden, al in de gaten dat we ergens heen gaan en dat hij mee mag. Het heeft dan ook geen zin hem deze morgen voer voor te zetten want dat wordt, door de opwinding, toch niet gegeten.
Na het koffiezetten, thermosfles vullen, hond uitlaten, kippen en konijnen voeren op weg richting Wolphaartsdijk, 75 minuten rijden vanaf Ridderkerk in Zuid-Holland.
We komen langs div. locaties waar ik iedere zaterdagmorgen train met Multi Dog, Roosendaal, Halsteren, Kreekraksluizen.
Langzaam maar zeker komt het typisch Zeeuwse land in zicht met wijds polderlandschap doorkruist door dijken.
Precies na 75 minuten rijden we het erf op van de “ Heerlijkheid van Wolphaartsdijk”, vooraf had ik op hun site als gezien dat het een agrarisch bedrijf met landschapcamping en aquacultuur is.
Op het erf al veel auto’s met geopende achterklep met daarin de honden en tot mijn verrassing nog een Grote Münsterlander.

Bij het secretariaat werd mij te verstaan gegeven (overigens op een vriendelijke manier) niet voortijdig teleurgesteld naar huis te gaan wanneer er een apport niet wordt binnengebracht want , in tegenstelling tot de KNJV, betekent dat niet dat je geen certificaat of prijs krijgt.
Tot mijn schande moest ik erkennen dat ik dat in het verleden gedaan heb, maar nu begrijp ik dat dat ook voor de organisatie niet leuk is en moet ik mijn teleurstelling inruilen ten gunste van een gezellige “nazit” en prijsuitreiking.

Na het welkomstwoord door de voorzitter van de NOJG afd. Zeeland en een woord van dank aan de eigenaar van de ” Heerlijkheid ” voor het beschikbaar stellen van de grond voor de proeven werden de proeven uitgelegd en verdere mededelingen gedaan.
Aangemoedigd door de hoornsignalen van Nouveau – Depart gingen we van start.

De eerste proef in de zeer zware natte klei waar de hond zes maal een afstand van 50 m. moest overbruggen voor 3 apporten ging goed, alleen moet ik er nog op trainen dat hij het apport vasthoudt wanneer er in de buurt een schot valt.

Inmiddels was het droog geworden en warempel af en toe een waterig zonnetje ( hoe kan het ook anders in Zeeland).

Bij de tweede proef hoorde ik dat er nog niemand de koet op het eiland had binnen gebracht dus ik dacht: dat zou wat zijn als mijn Banjer dat wel doet. Maar helaas, niet diep genoeg gegaan volgens de vriendelijk keurmeester.

Doordat het deelnemersaantal wat minder was dan anders waren ook de wachttijden korter en gingen wij om 10.30 uur al naar de laatste proef van de morgen.
Veel deelnemers zagen op tegen het apport van een vos omdat daar maar weinig op getraind kan worden.
Er moesten dan ook veel honden aangemoedigd worden de vos op te pakken en dat gebeurde soms met flink wat emotie (van de voorjager).
Banjer deed dat wel goed maar ook hier weer, loslaten bij het schot voor de eend voor het tweede apport van deze proef.
De keurmeester gaf daar terecht punten aftrek voor maar toch ruim binnen.

Tussen het morgen- en middagprogramma leg ik Banjer altijd in de auto en krijgt hij 2 boterhammen met wat smeerworst en mag hij het toetje, dat ik zelf eet, uitlikken.
Banjer heeft z’n rust nodig want hij is altijd op een proef één en al beweging en onrust, ook al zitten we te wachten.
Dit advies heb ik van div. ervaren hondenmensen gekregen nadat ik in één seizoen 4 x werd gediskwalificeerd voor het beschadigen van het wild en dan ook nog alle keren op de laatste proef van de dag.
Ook tijdens de proeven houd ik Banjer altijd wat afzijdig van andere honden want als dominante reu betekent de nabijheid van andere honden, en zeker reuen, onrust en stress,
Gelukkig is het in 2010 niet één keer meer gebeurd en blijf ik deze methode hanteren samen met een natuurlijk supplement toegevoegd aan z’n eten.

Na de lekkere soep van de nojg, op naar het middagprogramma. We begonnen met een zeer leuke steadiness-proef die duidelijk door de keurmeester werd uitgelegd, door wat slordigheden van Banjer ( of mij….) niet “volle bak “, maar wel zeer tevreden over de gegeven punten.

Volgende proef een sleep van een gans met 2 haken.
Een andere voorjager en ik kwamen tot de conclusie dat onze (snelle) honden eigenlijk een aanloop moeten hebben vanaf de inzetplaats tot het begin van de sleep want bij de inzet- plaats nemen ze te veel snelheid en lopen over het begin heen en voor dat ze in de gaten hebben dat de geur weg is zijn ze al 50 meter verder en moeten ze terug of gaan ze verloren zoeken.
Banjer deed dat inderdaad maar kwam na enige tijd op de sleep en liep die voor de rest uit.

Als laatste: 2 verre apporten waarvan één een verwilderde nerts, ook een apport dat lang niet alle honden oppakken, zowel voor de kraai als de nerts voor Banjer geen moeilijkheden dus tevreden over de gehele dag.

Na koffie/thee en een broodje rookworst genuttigd te hebben de prijsuitreiking toch wel spannend hoeveel punten ? welke plaats ?
Vooraf werden de div. medewerkers keurmeesters, helpers, catering, administratie bedankt met een nojg vogelhuisje.

Ik wordt als eerste genoemd als winnaar van deze proef, zeer verrast en blij dat het dan toch een keer gelukt is na een aantal malen bovenin geëindigd te zijn.
De grootste verrassing is, dat ik ondanks dat dit alleen voor diegene geldt die alle apporten binnen brengt, een wildcart krijg voor deelname aan de “Hubertus” waarvoor ik ter plaatse wordt uitgenodigd en…. ook de eerste keus van de cadeautafel is het voorrecht van de winnaar.

Uitgeluid met jachthoornklanken en met veel voldoening keer ik huiswaarts, blij en trots dat er weer een stap voorwaarts is gezet en dat training nog steeds vruchten afwerpt.

Gert Rijsdijk.