Er zijn veel verhalen van hondenbezitters over de telepathische vermogens van hun huisdier. Honden die weten wanneer de ‘baas’ thuiskomt, die wegkwijnen als hun eigenaar is overleden of zelfs opmerken wanneer je ziek bent. Wij mensen hebben die gaven ook. Helaas wuiven we die vaak weg als onzin of doen we er niet veel mee. Echter, als je het aandurft levert het mooie ‘gesprekken’ met je hond op. Als ik met Sil en Otis op het strand loop, willen ze me wel eens vergeten en gaan ze elk hun eigen route plannen. Na een paar keer gefloten te hebben (en gemopperd) ga ik altijd stilstaan om contact met ze te maken. Ik ‘stuur’ ze beelden (honden schijnen vooral visueel te zijn) dat ik een hondenkoekje voor ze heb, of als ik minder geduldig ben, dat ik wegrijd in de auto. Sil, de oudste, reageert hier direct op en staat altijd binnen een minuut naast me. Otis, nu ruim een jaar, heeft het moeten leren. Als pup kon ik nog geen contact met hem krijgen, maar nu komt hij dan ook, ietwat verbaasd (‘wat wil je nou’?) aangesjokt.

Deze gaven zijn onderzocht. Grappig genoeg zijn reuen gevoeliger en scoren ze ietsje beter dan teven. Honden schijnen feilloos aan te voelen wanneer je thuiskomt. Zelfs als dat op een ander tijdstip is dan gewoonlijk. Op het moment dat jij denkt ‘laat ik maar eens op huis aan gaan’, heeft de hond het al begrepen (en gaat voor de deur zitten, springt snel van de bank omdat hij daar niet mag liggen of oefent nog even zijn ‘Remi-blik’).

De communicatie tussen honden onderling is ook bijzonder sterk, vooral als ze aan elkaar gehecht zijn. Dit kun je testen: doe elke hond in een aparte kamer en geef er eentje een heel lekker hapje. De ander blijft bij de hond in de andere ruimte en observeert zijn reactie. Goed mogelijk dat de hond die niets heeft gekregen likkebaardend door de kamer gaat lopen.

Er zijn honden die weten dat je pijn in je lijf hebt, en zelfs waar. Sommige honden ruiken dat iemand een tumor heeft of een botbreuk. Er is een verhaal bekend van een Dobermann, die voelde wanneer zijn baas een epileptische aanval kreeg en haar dan vast richting de stoel duwde.

De loyaliteit en trouw van een hond is heel bijzonder Er was een hond die gedurende 15 weken bij zijn overleden baas bleef. De man was vermist tijdens een wandeling en werd niet teruggevonden. 3,5 maand later (men had al opgegeven hem nog te vinden) trof men de man aan en de hond er naast. De hond was in slechte conditie, maar leefde nog.

Honden kunnen ook enorme afstanden afleggen om hun baas te vinden. Bijvoorbeeld als die met vakantie is en de hond elders is ondergebracht. Dan heb ik het niet over kamperen bij de boer om de hoek, maar lange afstanden van meer dan 100 kilometer. Er is een Schotse Collie die zelfs 3000 km heeft afgelegd om zijn baas terug te vinden. Een mooi staaltje van ‘biologische navigatie’. Wat zou de verklaring kunnen zijn? Honden zijn in staat elke verandering van geur, trilling en geluid op te merken waardoor ze bepaalde gebeurtenissen kunnen ‘voorspellen’. Geeft toch een andere kijk op zo’n Basset die een beetje lui ligt te snurken in de herfstzon. Hij doet dat omdat het kan! Er is namelijk geen aardverschuiving, onweer of baas op komst. Alles onder controle!