Startpagina
Nieuwsarchief

Voor vele Engelandvaarders en IWT-bezoekers maar één woord om bovengenoemde dag onder woorden te brengen  “Eindelijk”   Het moest er eens van komen, een dergelijke proef in Nederland.  
 
Dé IWT-regels,  zoals reeds jaren gehanteerd door o.a. de IWT-organisatie,  welke ieder jaar ergens in Europa proeven samenstellen. Regels die er niet om liegen, honden voorjagen op de mooiste manier die er bestaat en volgens voorschriften die we eigenlijk allemaal graag zouden willen volgen: géén gepiep, géén inspringen, honden tijdens de proef niet aanraken (ook niet met de hand belonen óf straffen) en nog veel meer interessante regeltjes.  
 
Onder het strenge toezicht van de coryfeeën op dit gebied Dick Heijman, Mike Mulch, Henk Slijkhuis en Frank de Vries werd op 10 mei in Lageland, een piepklein gehucht ten noorden van Groningen de allereerste IWT-test kennismaking gehouden, onder auspiciën van de Nederlandse Labrador Vereniging.   16 deelnemers hadden zich aangemeld en in een zeer zwaar terrein, dood gras met daarop riet en wilde graspluimen van ca. 60/70 cm. werden de proeven gelopen. De hoogte van het gras hield in dat als je hond uit zicht was, je alleen maar kon hopen een stuk van zijn staart te zien, verder was de hond verdwenen. Dirigeren in dit soort terrein was hopeloos, honden die strakke en rechte lijnen liepen waren 100% in het voordeel.
 
De proeven werden allemaal gehouden met 500 grs groene dummies. Het waren heel echte jachtsituaties.  
 
De heren keurmeesters hadden zich prima van hun taak gekweten, proeven die er niet om logen. Verre blinds vooraf gegaan door een markeer waren blijkbaar hun favorieten, ook een dubbel markeer, waarbij de werpers in één lijn stonden, hadden het genoegen en natuurlijk mocht het springwerk niet ontbreken.
 
Een voorjager die alle proeven had doorlopen, had meteen ook alle scherptepunten van de IWT-proeven doorstaan. Het regende nullen en één nul leidde tot N/C, niet gekwalificeerd,  terwijl het deelnemersveld in de catalogus toch niet de eerste de beste namen liet zien. Vele bekenden in deze tak van jachthondensport deden mee.  
 
Nadat er vier proeven gelopen waren, werd er een heuse en zeer natuurlijk drijfjacht voorgeschoteld en ook hier vielen slachtoffers; of door inspringen óf door niet markeren van de voorjagers en hun retriever en in dat hoge gras was je dummy echt weg.   Na een kort onderonsje van de keurmeesters werden drie nummers afgeroepen die opgingen voor de “run-off” en ook hier was de laatste proef niet kinderachtig. Een verre markeer over een gemaaid pad en daarna een lange blind over een wetering en weer door dat afschuwelijke hoge riet/gras, ruim 100 meter.  
 
De prijsuitreiking was ca. 15.30 uur in de lokale kroeg en na het bedanken van keurmeesters en helpers volgde de prijsuitreiking:  
1e.   Henny M. Schoor met “Foxtor Beatrice of Bellever “ met 83 punten
2e. Jan Sluijs met “Abbotsross Chester”met 66 punten.  
 
De regels voor de IWT waren afgedrukt in het programmaboekje, de engelse versie was ook toegevoegd, zodat iedereen nu eens duidelijk kon lezen wat die regels precies inhouden. Een perfecte vertaling liet zien waar we hier in Nederland naar toe moeten, om op internationaal niveau iets te zullen betekenen.   We zullen eens van het “Frau Antje het kaasmeisje” niveau af moeten om op Europees niveau iets te gaan voorstellen.
 
Nu nog maar wachten wanneer de “Orweja” haar fiat geeft aan deze perfecte regels.  
 
F.F.    

Totaal uitslag