De 5 Nederlandse teams op de foto

Denemarken was dit jaar het land waar dé IWT zou worden gehouden. Men had zich al eens afgevraagd wanneer de Denen zich zouden melden om als gastheer op te treden. Ze waren immers altijd op alle IWT’s in de rest van Europa aanwezig, doch vorig jaar werd bekend gemaakt dat ze de handdoek in de ring hadden geworpen en zich aanmelden voor de organisatie op 14 en 15 juli.   Een blik op de kaart leerde dat de wedstrijden zou worden gehouden in de buurt van Vejle, vanuit midden Nederland ca. 700 km rijden.

De IWT is te vergelijken met een Europees kampioenschap. Ieder land kan een beperkt aantal ploegen afvaardigen en voor de NLV ging er een voorselectie aan vooraf waar onderstaand team uit voort kwam: Teamcaptain: Henny M. Schoor 1. Henny M. Schoor met Foxtor Beatrice of Bellever – geb. 03/2005 2. Koos Kommers met Millers Square Famous Grouse – geb. 12/2002 3. Hans Kingma met Abbotsross Daisy – geb. 02/2003   Dit team werd niet alleen financieel gesponsord door de NLV, doch kreeg ook nog een fraaie NLV cap. Er deden dit jaar niet minder dan 30 teams mee uit geheel Europa: t.w. Oostenrijk 2, Noorwegen 3, Zwitserland 2, Nederland 5, Denemarken 5, Duitsland 5, Zweden 4, Frankrijk 2, Hongarije 1, Italia 1. De grote afwezige was zeker België, dat normaal met een topteam altijd weer aanwezig is. Jammer hoor.   Denemarken was dit jaar uniek in zijn berichtgeving, ‘s-morgens om 09.30 uur stonden de eerste uitslagen op het wereld web, Internet en kon men in Nederland al de prestaties van de Nederlandse en de andere teams volgen.

Zaterdag – de eerste dag. Om 08.00 uur begaven zich al de eerste auto’s op de parkeerplaats van het fraaie landgoed “Haraldskaer”, Skibetvej, een uitzonderlijk mooi landgoed gelegen tussen heuvels en snelstromende beken. Dit terrein zou twee dagen lang het toneel van de strijd om de felbegeerde eerste plaats zijn. Na een korte inleiding begaven deelnemers en de vijf engelse keurmeesters zich het veld in. De keurmeesters waren van hoge klasse: Tony Parnell, John Greeves, Peter Hammond, Graham Stephenson en  Peter Burton. Uitleg van de Keurmeester

Proef 1: waterapport. Over de zeer snelstromende beek werden drie dummies met schot opgegooid, twee dummies vielen bij elkaar en mochten in een willekeurige volgorde gehaald worden. Het terrein was doorweekt, de dummies verdwenen in de prut en waren moeilijk te vinden. Een dummy viel scherp op links en was bijna niet te vinden.  Drie dummies binnen.

Proef 2. moeras apport. Drie schoten, drie dummies. Twee vielen vlak bij elkaar, 10 meter tussenruimte, en moesten in de juiste volgorde gehaald worden. Hier wisselde de hond van het Henny en dat was een nul, gelukkig bleek het later ook de enige nul van het team te zijn in deze twee dagen. Het was het jonge hondje ook niet kwalijk te nemen, nog geen 2 ½ jaar en dan al meedoen aan een dergelijk evenement. Het terrein bestond uit gras tot aan je middel zo hoog, met een waterondergrond. Het derde apport was een lange lijn, die bij een hek eindigde. Twee dummies binnen.

Proef 3. Vlak jacht – walk up. Een terrein zeker tien voetbalvelden groot volop bedekt met donkerbruine zuring. Op ruim 150 meter afstand liepen de werpers. Het team volgde in zijn geheel de keurmeester en moest om beurten een apport halen. Door de zware begroeiing moesten de honden hier al hun eigen initiatief tonen, fluiten was over die afstanden met al die rommel niet te doen.  Drie dummies binnen. Proef 4. De Berg,  markeren. Een hele stevige hoge heuvel met glooiend aflopende zijkanten. Achter de glooiingen werden dummies gegooid, valplaats onbekend. Hier werden door veel teams nullen behaald. Het NLV team scoorde hier relatief makkelijk. Drie dummies binnen. Dirigeerproef over de heuvel Proef 5. de weide met sprongen. We wisten dat het zou komen, hindernissen en die had men ingebouwd. Voor twee honden een gemarkeerde sprong, voor de derde hond een dirigeer om de hoek van een weiland. Top, drie dummies binnen.   Wat een vreugde aan het einde van de eerste dag, we stonden  op de 6e plaats in het klassement. We kwamen tot de conclusie dat er veel en heel ver gemarkeerd werd in de proeven en waren benieuwd naar de proeven van de volgende dag.  Hollandse supporters. De spanning was te snijden

Zondag, de tweede dag.   Proef 6. waterwerk in de snelstromende beek. Relatief gezien de gemakkelijkste proef van beide dagen, drie dummies werden achter elkaar in een snelstromende beek gegooid, uit het zicht van de voorjagers. Honden om beurt snel inzetten, want anders was je dummie weggedreven.  Drie dummies binnen.

Proef 7 – een nagebootste jachtpartij. Met heuse drijvers die met dummies, geweerschoten en ratels een bosperceel uitdreven begon een jacht waar twee teams tegelijk aan meededen. Zes honden op een rij en een keurmeester met oren van een torenuil, hij hoorde ieder piepje en dat was een nul!, inspringen was een nul! . Bij andere keurmeesters was inspringen en piepen trouwens ook een doodzonde, meteen uit de proef en een vette nul! Bij deze drijfjacht die zeer natuurgetrouw was, vielen in ons team geen nullen. Het dirigeerwerk na afloop van de “jacht” was zeker niet kinderachtig. Het gras stond zo hoog dat je je hond niet meer kon zien, het was duimen draaien en hopen dat het lukte. Drie dummies binnen. 2 Nederlandse teams samen in actie

Proef 8. grote vlakjacht. Op het enorm grote terrein met al die rommelige en dikgezaaide zuring stonden twee minuscule werpers in de verte en gooiden twee dummies op, één naar links en één naar rechts, die moesten onthouden worden want eerst werd er een blind opgehaald aan het einde van het terrein. Daarna de twee markeer. De eerste markeer was nog te doen, de tweede markeer werd door geen een hond meer gemarkeerd en was een dirigeer klusje geworden. Drie dummies binnen.

Proef 9. Dé berg. O, jé daar was de berg weer in beeld. Dit keer had men een van de flanken van de berg gebruikt voor verloren zoeken.  Met vier palen had men een ruimte afgezet van ca. 100x100 meter, waar drie dummies waren verstopt, hoog en zwaar terrein met bosjes. Door de diepe glooiing was je hond onder aan de berg ook uit zicht en wederom maar duimen dat alles daar beneden goed ging en er doorgewerkt werd. Het NLV team had de twijfelachtige primeur hier als eerste te “moeten” starten. De Engelsen zijn heel streng met de honden in “The area”houden, een hond die buiten de denkbeeldige lijnen loopt van de palen krijgt meteen een scherpe correctie van de keurmeester. Ook hier haalden veel teams een nul.  We zweten de beroemde peentjes, doch ook hier zowaar: drie dummies binnen. de zware en onvoorspelbare heuvel

Proef 10. Scurry. Hier hadden we, en het bleek later terecht, een hard hoofd in. Met de keurmeester opwandelen terwijl op rechts een aantal schoten en dummies vielen. Die moesten NIET binnen. Wel ca. 100 meter rechtuit dirigeren en daar lagen 9 blinds die in 5 minuten! binnen moesten. Dit kostte ons een boel punten, we hadden uiteindelijk slechts drie dummies binnen.  We voelden na afloop dat we zouden zakken in het klassement.

Voor het feit dat het officiële NLV team zo weinig getraind had, was de prestatie die we neer gezet hebben, optimaal. Van de honden werden in bijna alle proeven al hun eigen initiatief gevraagd, zowel bij markeren en onthouden. Meedoen aan deze proeven was één grote uitdaging. We hebben ons uiterste best gedaan en dat was zeker niet mogelijk geweest zonder de grote schare van bijna 20 Nederlandse supporters, die ademloos stonden te kijken, naar adem te happen en te duimen. Koos die een keer uit de proef kwam mompelde nog, dat hij niet zo een rood hoofd had van de zon maar van de stress. Bij Hans blonk zowaar een klein traantje in zijn ooghoek, we hadden ook zo ons best gedaan en enige emotie was zeer zeker op zijn plaats.!   En dan is het einde van zo een ongelooflijk evenement weer in zicht. De secretaris Mr. Keld Jorgensen bedankte helpers – en dat was een gigantisch grote club – en de hoofdsponsor “Tente”. Hij mocht ook de prijsuitreiking doen, waar hij een heel spannend slotstuk van maakte.  Zonder sponsors is een dergelijk evenement niet te organiseren.   De Denen die zich normaal zo beheerst gedroegen, waren dolblij met de eind uitslag: Denemarken had in eigen huis de titel opgeëist, ze waren eerste geworden. Een geweldig resultaat, dit team had over beide dagen geen een nul.   Ons officiële team van de NLV werd 13e, een plaatsing waar we heel trots op waren.   Het team dat gesponsord werd door de NRC behaalde een eervolle vierde plaats.   De andere Nederlandse teams eindigden tenslotte op de resp. 22, 23 en 27ste plaats.   Het is altijd toch weer bijzonder om de geestelijk vader van de IWT, de Duitser Gereon Ting op “zijn” proeven aanwezig te zien. Of hij reist af naar Italia, of hij staat in Denemarken, doch de IWT’s houden altijd zijn volle belangstelling.   Tja en dan komt de grote vraag, wie organiseert het volgend jaar, we weten het nu al het wordt Oostenrijk.!! En voor 2009 werd er zelfs over gesproken dat Nederland de IWT weer een keer gastvrij wil ontvangen, het zou in ons land een geweldige uitdaging zijn. Laten we er nu vast over gaan brainstormen. De uitslagen van de IWT : zie http://www.working-retriever.dk/php/results/results.php Tekst : Henny M. Schoor Foto’s: Ron van Stijn Soest