Verslag van de jachthondenproeven van Tracey in de USA

Verslag deelname Tracey aan Jachthondenproeven in de USA

Een reisverslag van Henny Schoor met haar zwarte labrador retriever Tracey
Juni 15, 2007

Hallo allemaal,

We zijn in USA, het ging allemaal wel moeizaam, op Schiphol aangekomen hoorden we dat we een vertraging hadden van ruim 3 uur en dan is het niet prettig om al die verloren tijd met een hond door te brengen. We zijn maar wat gaan wandelen en hebben ergens, waar de hond ook binnen mocht, wat gaan eten om de tijd te verdringen.

Uiteindelijk vertrok de vliegtuig om 05.30 uur en we hadden het geluk dat er een stevige tailwind stond, die het vliegtraject een uur sneller maakte. Uiteindelijk waren we om 07.30 uur lokale tijd in Boston, daar stond vervoer op ons te wachten. Ik vond gelukkig nog een stukje gras waar ik Tracey een plas kon laten doen. Ze had het wel even gehad, hijgde behoorlijk toen ze uit haar kennel kwam na de lange vlucht en wachtpartij op Schiphol. Ze was trouwens prima in haar vel. Had alleen niet veel zin om weer 3 uur in de kennel te gaan op doorreis naar Portland.

Daar aangekomen stond Sue, mijn Amerikaanse vriendin, al op ons te wachten en nu nog eens anderhalf uur rijden naar onze cottage in Readfield. Al met al een hele lange dag, we stapten uiteindelijk Nederlandse tijd s-morgens om 07.00 uur ons bed in.

De volgende dag werd meteen over trainen gesproken, dat is toch het onderwerp waar hier alles om draait. De meesten trainen gemiddeld meer dan twintig uur per week, ja 20 uur!!, het is nogal wat.

Zondag werd getraind op het terrein van Dave Mosher, een prof die ruim 600 ha heeft, alleen voor het trainen van retrievers. Hij traint zelf niet op zondag, maar biedt de gelegenheid aan andere mensen gebruik te maken van al zijn terreinen en meertjes, die er volop zijn, allemaal aangelegd voor het trainen van honden, een waar uniek gebied.

Er wordt altijd begonnen met het opzetten van een proef die meestal uit drie onderdelen bestaat. 2 markeer en een blind, of drie markeer. Afstanden zijn erg groot, ruim 100 tot 250 meter. Daaronder doet men niets.
Voor Tracey werden speciale makkelijke proeven opgezet, omdat wij nog bij lange na niet op dit niveau zijn. Tracey kreeg een eend die levend voor haar geschoten werd, zodat ze een warme eend in de bek krijgen. Ze werd helemaal wild toen ze die eenden tekeer hoorden gaan die in een krat zaten. De mannen die eenden schieten heten Gunners. Degene die de eend opgooien heten birdboys.
Men traint zo een dag voor onze begrippen heel erg lang, ze beginnen om 09.00 uur en zijn klaar om een uur of 17.00, niemand neemt koffie mee, iedereen zorgt voor zichzelf. Je ziet de meest perfecte manier van voorjagen, allemaal een goede houding en juiste commando, heel gelijk allemaal.
Wat mij opviel dat er honden bij waren, de meesten, die niet met een electr collar gewerkt werden. Ze deden het allemaal keurig zonder die ondersteuning en de honden die een collar om hadden gebruikten hem amper. Wel weten ze in USA dat wij in Europa een hekel aan die dingen hebben, daar moeten ze om lachen.

Wat we verder van de week gaan doen, de wedstrijden zijn a.s. Zaterdag en zondag, we lopen er iedere dag een, een Huntingtest, als je die haalt krijg je een van die beroemde oranje linten, beeldschoon. Maar we hebben ze nog niet.

De apporten te land zijn te doen, je loopt op naast de keurmeester en onder het lopen geeft hij het commando dat er een levende eend de lucht in vliegt, die wordt afgeschoten, door middel van een winger en dan wordt je nummer afgeroepen en kun je apporteren. Het terrein is hoog gras en heuvelachtig, afstand min. 100 meter. Kom je daar door, dan wordt in de middagpauze je nummer door de steward afgeroepen en mag je door naar het waterwerk.

Het waterwerk zie ik het meeste tegenop, vaak veel en zware waterlelies in die grote putten en ze schieten vaak vanuit een boot. Ben je daardoor dan krijg je nog een apport op die ruime afstand.

We hebben nu nog een paar dagen voordat de proeven beginnen, gaan morgen met de auto, een grote 4WD die we mogen lenen van Sue en haar man, naar de bergen en gaan ook nog een dag naar de kust, heel veel ruimte hier. De mensen zijn ook heel relaxed, hebben alle ruimte en leven heel anders dan in Nederland, waar iedereen op elkaar let en haast heeft.
Het weer is perfect, iedere dag volop zon en rond de 25 graden C. we hebben het wel eens slechter meegemaakt..

De douane in de USA is trouwens heel erg streng, zal alles te maken hebben met 11 sept. hele vragenlijsten en we gingen door een speciale keuring omdat we een hond bij ons hadden, dat verliep allemaal prima, ze vroegen of de hond alle entingen had gehad en we hoefden niet eens het boekje te laten zien. De prijs van de hond meevliegen is betaalbaar, voor euro 150,-- vliegt een hond van 25 kilo, met een grote vliegkennel van een meter lengte naar USA. De hond wordt meer dan perfect verzorgd tijdens de reis, verblijft in gekoelde ruimtes en wordt met een speciale wagen met opschrift “Live Animals” naar het vliegtuig gebracht, als allerlaatste gaat de hond aan boord en je krijgt aan boord van de steward de mededeling dat de hond ook aan boord is. Dit is toch altijd wel even spannend, want vanaf het moment dat je de hond afgeeft, geef je alles uit handen en dan maar hopen dat het goed gaat, met dat enorme aanbod op Schiphol van koffers en mensen,

Na het weekend zal ik vertellen of we het gehaald hebben !!

Groet

Henny, Ron en Tracey
Verslag van de proeven,

Wat we gehoopt hadden, is gelukt, Tracey heeft met groot succes twee Huntingtesten gelopen en de felbegeerde rozetten zijn binnen.

Het viel allemaal niet mee, zeer zware markeer apporten in hoog gras en verre afstanden, er werd eerst met een “winger” een levende eend geschoten en daarna een dode eend. De levende eend nam eerst een grote vlucht en werd daarna geschoten, dus er viel geen een eend op dezelfde plaats, het was echt een kwestie van zuiver markeren.

De waterproof werd gehouden in een moeras, veel lelies en dode takken en op grote afstand weer met de winger, een soort reuzelkatapult, een eend afgeschoten, het water tussen de billen toen ik de proefhond, een testdog de proef zag lopen. Ik dacht dit lukt nooit maar Ron zei heb vertrouwen in je hond en ze deed het top. Ik heb haar beide dagen, zaterdag en zondag los voorgejaagd.
Men heeft alom bewondering voor de waardigheid die Tracey heeft, de Amerikaanse honden zijn zo veel wilder. Iedere proef wordt vooraf gegaan door een “testdog”een hond die de proef als eerste loopt, vaak meer ervaring heeft, zodat iedere voorjager kan zien hoe een hond op de wind reageert en het wild benaderd. Deze hond doet niet aan de wedstrijd mee, dus zoals in Nederland is hond nr. 1 vaak in een nadeel, want je hebt soms geen idee hoe een hond op terrein aspecten kan reageren.

We hebben de mooie rozetten binnen, daar ging het om.!! Vandaag even de druk van de ketel en zijn we de bergen in geweest, naar Rangeley, morgen naar Bangor. Nu niet veel tijd meer om te mailen, gaan naar ons “camp” waar we een prachtige bungalow aan het meer ter beschikking hebben.

Zal donderdag nog uitvoerig mailen.
Dit was even het zeer goede nieuws uit Maine USA.

Groet

Henny, Ron en Tracey

We did it

Samenvatting van het reisverslag:
Trainen in Amerika is geen onderonsje met veel koffiedrinken.
Er wordt heel hard gewerkt, het feit dat men minimaal 20 uur per week traint, geeft wel aan dat men uit is op succes. Er wordt heel serieus getraind, het uitzetten van een proef duurt soms ruim een half uur, ze letten zeer nauwgezet op de wind, kijken naar heuvels in het terrein, maken gebruik van alle ruimte door zeer lange lijnen op te zetten, tot ruim 300 meter.

Alles gaat ook natuurgetrouw, op het moment dat je aan de beurt bent, loop je naar je eerste “hide”, een soort windscherm waar je achter moet wachten totdat je aan de beurt bent. Dit is heel fair van opzet, zo kan een hond NIET meekijken hoe de test verloopt van zijn voorganger. Zodra je aan de beurt bent hoor je “Guns up” dan weten de geweren dat een nieuwe hond in aantocht is en vervolgens het signaal “dog to the line”en dan ben je aan de beurt…….

Heel spannend, mijn hart ging tekeer toen dit signaal klonk, je start tenslotte niet iedere dag in USA en wilt dan graag een goede prestatie leveren.

Een Mastertest is vergelijkbaar met een Nimrodproef in Nederland, behalve dat er dan geen slepen in voorkomen. Slepen kent men in de USA bij proeven van de Amerikaanse Kennelclub – de “AKC”, helemaal niet.

Men maakt onderscheidt tussen Junior, Senior en Mastertesten. De laatste staan op zeer hoog niveau, vier tot vijfvoudige markeerapporten in zware terreinomstandigheden, zware blinds over 150 tot 200 meter. Wat ook zo correct is, dan iedereen die een Huntingtest loopt in camouflage of groen gekleed is, andere kleuren zijn niet toegestaan. Hoe efficiënt allemaal.

Dan hebben we het nog niet eens over de “crème de la crème”de field trials, die afstanden gaan onze pet te boven, markeren of blinds op 300 tot 400 meter en dan in een proef een drie dubbele markeer op deze afstanden, inclusief waterwerk.

Er wordt heel veel gebruik gemaakt van Wingers, reuze katapulten, zou een aanwinst zijn voor Nederland. Ze zijn als je de prijs ervoor wilt betalen ook met afstandbediening verkrijgbaar en dan ook met schot. Heel indrukwekkend allemaal.

De Retrievers, ook Goldens en Chesapeaks en natuurlijk de grootste hoeveelheid Labradors, lopen hun proeven als kannonen, wat een snelheid, wat een drive to go.

Iedere dag loopt men in training zijn blinds, meestal over water, ook vaak op het land. Ze gebruiken voor de Huntingtesten levend wild, ze noemen het zelf “chickens in a duckoutfit” kippen met een eendenjasje, het zijn immers eenden die er speciaal voor gefokt worden. Hoelang dit in USA nog mag is ook een vraagteken, in Canada is het reeds verboden levende vogels op proeven te gebruiken.

Bij een dubbel markeerrapport noemt men de eerste eend die gehaald moet worden de GO Bird, de tweede eend is de MEMORY Bird.
Ook heeft men in proeven de “dog of honour” een hond die tijdens het opgooien van het wild rustig naast de hond die aan de beurt is, moet zitten. Inspringen is uitsluiting, ook al heeft deze hond zijn voorgaande proeven zo goed gedaan.

Al met al is Amerika een land waar we nog veel van kunnen leren. Men streeft naar totale perfectie. Als grote leermeester wordt door bijna alle trainers Mike Lardy aangehouden. Hij heeft een landgoed wat ook helemaal is aangelegd om retrievers alle facetten van training aan te leren.

Het viel trouwens wel op dat de meeste Amerikanen weinig belangstelling hebben voor de training die wij in Europa volgen. Ze weten dat ons niveau beduidend lager is.

Ik hoop dat men in retrieverland iets aan mijn verslag heeft, sommige onderdelen zijn zeker waard hier te introduceren.

Wij hebben in iedere geval een zeer leerzame tijd gehad, veel mooi hondenwerk gezien. Het z.g. overdreven werken met elektronische halsbanden viel mee, we hebben amper gezien dat ze gebruikt werden en dan nog op een zeer vakkundige manier.

Een aanrader om eens een professional uit USA te laten overkomen.

Henny M. Schoor

Soest 30 juni 2007