Startpagina
Nieuwsarchief

NATIONAL  AMATEUR CHAMPIONSHIP

STOWE – VERMONT - U.S.A.

Van 15 tot en met 21 juni 2008, ja u leest het goed, zéven volle dagen!!!, werd in Stowe Vermont, U.S.A.  dé National voor Amateurs gehouden.

Niet zomaar een dagje “Nimrod” kijken, doch zeven volle dagen om te bepalen wie zich voor 2008 de top finalist en NATIONAL AMATEUR mag noemen.

Er werd dit jaar begonnen met 126 deelnemers – 29 honden hadden zich wel gekwalificeerd doch deden niet mee vanwege loopsheid, gezondheid of dat de voorjager niet in staat was naar Vermont te reizen.

Voor degenen onder u die niet zo goed bekend zijn met alle Staten van Amerika, Vermont ligt ca. 6 uur reizen boven New York.

Een National is een afvalrace, iedere dag “sneuvelen” er honden die het net niet halen en van de deelnemers mag niet bepaald gezegd worden, dat ze de eerste de beste zijn! Alle deelnemende honden zijn Fieldtrial-champion of hebben Fieldtrials gewonnen en dat is in Amerika en Canada bepaald geen sinecure. De proeven zijn over het algemeen lood- en loodzwaar. Lange lijnen van 300/350 meter zijn geen uitzondering en ook de vaak 5-voudige verre markeer opdrachten liegen er niet om.

Natuurlijk heb je in Nederland mensen die daar direct op in haken, dat het niets meer te maken heeft met echte jacht. Volkomen waar, maar daar gaat het in Amerika ook helemaal niet  om. Deze vorm van voorjagen is een sport op zichzelve, een sport die alleen maar waargemaakt kan worden door honden die daar 100% voor gefokt zijn: de echte keiharde doorzetters en zeker geen hondjes die om 3.00 uur s-middags een kopje thee willen hebben.

Deelnemers.

126 deelnemers dit jaar aan de start en al was het begin, de eerste twee dagen,  redelijk goed te doen, de drie keurmeesters slepen hun messen en de derde en vierde dag vielen er veel honden af.

Het is ook een topprestatie om je hond al die tijd scherp,ambitieus en lichamelijk in top te houden.

De terreinen die beschikbaar waren gesteld door zéér gefortuneerde landgoedbezitters, waren extreem mooi en speciaal aangelegd om dit soort evenementen te laten plaats vinden. We praten al gauw over 1.000 ha en meer.

Landtongen, meertjes, heuveltjes en héle grote afstanden, veel voorjagers hadden een kleine verrekijker bij zich om te zien hoe alles in de verte verliep.

De proeven

De proeven waren niet allemaal even open en eerlijk, vaak werd er op 150 meter afstand of verder een markeer afgeschoten onder de naam “poisoned bird”,( vrij vertaald “vergiftigde vogel”) en die markeer mocht absoluut géén een hond ophalen.

Het credo in Amerika is dat ook te allen tijde: “een lijn is een lijn” en de honden liepen zich het vuur uit de sloffen en negeerden deze afleiding.

Wat een vertrek bij de start, de retrievers trappelden van ongeduld om te mogen gaan, ze willen niets liever dan hun voorjager van wille te zijn met een mooi apport.

De dag dat wij de proeven bezochten werd er één lange lijn gelopen, een z.g. Blind, met eerst een verleiding van een korte lijn van een fazant. Aan de rechterzijde viel een poisoned bird,

Geen een van de honden die naar dit afleidingsapport keek, laat staat apporteerde, terwijl dit verleidings-apport toch op dezelfde hoogte lag als het echte apport, in een hoek van 90 graden. Knap hoor.

De volgende dag, vrijdag 20 juni, werd om 08.00 uur ‘s-morgens begonnen met twee testdogs, een reu en een teef.

Op deze manier is niemand als het ware de eerste die beginnen moet,  iedere voorjager kan zien hoe de wind zich presenteert, hoe het terrein zich voordoet en hoe de apporten vallen. Ook het systeem een reu en teef als testdog te gebruiken sprak ons enorm aan.

Op ca. 250 meter diepte werd op een heuvel een eend opgeworpen, aan de rechterzijde op ca. 300 meter diepte ook een eend. De werpers trekken zich direct na het schot terug in de bossen!! Hier leer je wel goed op letten waar je apport valt, want als je die verre horizon ziet lijken alle bomen op elkaar en hoe moet je je hond inzetten om er recht op het apport uit te komen.

In de vijver vóór de hond werd een “live” bird geschoten, een levende eend die met veel gekwaak op het water komt. Een enorme afleiding voor de deelnemer en zijn hond, want dit apport moet eerst gehaald worden en daarna moet de hond doortrekken naar achteren om die verre apporten op te halen.

Een proef die qua zwaarte en terreinmogelijkheden bij ons ondenkbaar zou zijn.

Mike Lardy

Training is in Amerika allemaal onder de vlag van de absolute topper “Mike Lardy”.

HIJ is degene die het hele trainings systeem vlekkeloos op poten heeft gezet, iedere voorjager hanteert de normen en waarden van Mike Lardy.

Ook qua kleding is men heel unaniem: ieder voorjager is gekleed in een spierwit jasje, goed zichtbaar voor de hond op die grote afstanden. Ook de helpers waren allemaal in het wit gekleed, goed zichtbaar op de grote afstanden. En ook een sport die heel lang doorbeoefend wordt: veel voorjagers waren ruim de 60 jaren gepasseerd!

De honden van de Amateurs zijn bijna allemaal getraind door een pro die op dit soort dagen als een coach mee is, hij heeft de honden immers vaak jaren in training gehad en de eigenaar jaagt de hond op deze National zelf voor. Als de trainer de hond zou voorjagen is dit in November van ieder jaar, als de Open National wordt gehouden.

Dat een evenement als bovenstaand geen financiële kleinigheid is, blijkt wel uit het feit dat deelnemers als ze niet uit de race vallen, een week lang een hotel of onderkomen moeten zoeken. Tevens een week lang alle kosten van eten en drinken en vaak autohuur, al waren er combinaties bij die minstens drie dagen achter het stuur gezeten hadden om in Vermont te komen. Er waren zelfs voorjagers bij uit het verre Alaska!

De retrievers zagen er na al die dagen hard werken – gemiddeld een tot twee proeven per dag – nog heel monter uit en volop in de kwispel. Bij aanvang van de proeven vaak heftige tonelen, als de honden door hun werklust bijna niet te houden waren.

Het betrof over het algemeen bijna allemaal zwarte Labradors, een enkele Golden en één Chesapeake Bay retriever uitgezonderd. Aantal teven en reuen liep niet ver uit elkaar.

De winnaar

De winnaar was uiteindelijk de gele Labrador reu “AFC Hawkey’s Coast Guard” geboren 28/03/01 van Jefferey Talley uit Florida. Totaal waren er 16 finalisten die tot de allerlaatste ronde mee hadden gelopen. Men haalt uit deze 16 honden één winnaar, aan de andere honden wordt geen plaatsing toegekend, iedereen die na de winnaar komt is dus even goed. Een heel sportief systeem en een hele eer om op dat platform te mogen staan.

Van de nieuwsgaring van iedere dag werden per minuut verslaggeving gedaan door de sympathieke en energieke Vicky Lamb, u kunt haar berichtgeving zien op de bijgevoegde site.

Een National als deze is natuurlijk ook uitermate belangrijk voor de fokkerij, het is geen momentopname, doch het doorzettingsvermogen van een hele week hard werken komt boven drijven en de reuen en teven die zich kwalificeren, worden zeer zeker voor de fokkerij gebruikt. Lijnteelt is iets wat men niet kent in het Fieldtrial gebeuren, een topreu en een topteef, qua werkprestaties,  worden vaak bij elkaar gebracht. Op deze manier behoudt men de geweldige werkkwaliteiten. De honden zijn misschien niet allemaal “moeders mooiste” maar ze gaan er voor en tonen 100% werklust.

Dit soort proeven is voor ons Europeanen niet weggelegd, ik wil niet zeggen dat we ons in de USA belachelijk zouden maken, maar we zouden niet ver komen. De Fieldtrials in de USA zijn een wereld apart, waar als wij er voor openstaan, heel veel van kunnen leren.

Tekst en foto’s: Henny M. Schoor

Soest

www.working-retriever.com

klik op Stowe 2008 en onderaan staan de proeven van dag tot dag vermeld en uitgebreid beschreven.